Ice Age 3

تا چند حباب یخی باید بشکنی تا بفهمی همه‌چیز بیهوده است؟ در مورد Ice Age 3 روی Genesis، من می‌گویم حدود سه‌چهارم اول سطح اول.

یک platformer کلاسیک بر اساس فرانچایز فیلمی است. شما به عنوان Manny یا یکی دیگر از موجودات "دوست‌داشتنی" بازی می‌کنید، از پلتفرم‌های یخی پرش می‌زنید، گنج‌ها را جمع می‌کنید، و با دشمنانی مواجه می‌شوید که تهدیدآمیز به نظر می‌رسند اما یک پرش ساده روی سرشان آن‌ها را می‌کشد. از نظر زمان‌شناسی، بازی حول زمان اکران فیلم سوم است، یعنی اواسط دهه 2000.

کنترل‌ها ابتدایی هستند، اما کار می‌کنند. می‌توانی بپری، می‌توانی راه بروی، و در جایی یک چماق می‌گیری تا قدرتت را افزایش دهی. واقعاً، یک جهانی از چیزهای کوچکی است که یکدیگر را تکذیب نمی‌کنند — آن‌ها صرفاً همه یکباره خسته‌کننده هستند. پلتفرم‌ها قابل‌پیش‌بینی هستند، مواجهه‌های دشمن طولانی هستند، و بازی احساس می‌دهد که سازندگان آن را از یک الگویی که داشتند جمع‌آوری کرده‌اند. گرافیک‌های Genesis بد نیستند، فقط فاقد جرئت هستند. انیمیشن‌های دویدن و پریدن کمی به‌هم‌ریخته‌اند، صداها صرفاً موجود هستند.

آنچه با تو می‌ماند عمدتاً احساس بیهودگی است. بازی بد نیست، حتی تراژیک نیست — فقط باید سرگرم‌کننده‌تر بود. این انطباق‌های فیلمی روی کنسول‌ها اغلب متوسط بودند، به طوری که تقریباً شگفت‌انگیز است که امروزه وقتی آن‌ها را بازی می‌کنیم، بفهمیم که خیلی بدتر از آنچه اکنون در سینما اکران می‌شود نیستند. آن‌ها فقط خسته‌کننده‌تر هستند. Ice Age 3 یک محصول معمولی است؛ چیزی با پتانسیل فروختنی که بدون توجه به اصالت یا ارزش سرگرمی به سخت‌افزار منتقل شد.

بازی تنها برای جمع‌کننده‌های ناامید که هر نوع را می‌خواهند، یا والدینی که هر چیزی با لوگوی فیلمی را می‌خرند مناسب است. امروز در یک emulator تحمل‌پذیرتر است تا اگر آن را در سال 2006 از فروشگاه خریده بودی، اما این هیچ چیز مثبتی نمی‌گوید. خلاصه: حتی در آن زمان platformer‌های باکیفیت وجود داشتند، و Ice Age 3 یکی از آن‌ها نیست.