Franko - The Crazy Revenge

Έτος 1996, το πολωνικό studio World Software, και ένα beat 'em up που είδα για πρώτη φορά τότε σε ένα πειρατικό CD με διακόσια παιχνίδια. Ο Franko με κοίταζε από το εξώφυλλο σαν κάποιος που θα χτυπούσε τη δική του γιαγιά στο τραπέζι. Ήμουν πεπεισμένος.

Franko: The Crazy Revenge είναι ένα πολωνικό beat 'em up κατηγορίας B για DOS. Παίζεις ως ένας μυώδης πολεμιστής δρόμου που ξεκινά να διευθετήσει τα με ένα συμμορίτη που τον προσέβαλε. Δεν χρειάζεσαι περίπλοκη δικαιολογία — η παρέα ήρθε, τον χτύπησε, πρέπει να πάρεις εκδίκηση. Η ιστορία είναι δικαιολογία, όχι φιλοδοξία, και αυτό είναι εντάξει. Έτσι λειτουργούσε με το Final Fight ή το Streets of Rage, απλώς με πολύ μικρότερο προϋπολογισμό.

Το gameplay είναι απλό: πηγαίνεις από αριστερά προς τα δεξιά, χτυπάς ό,τι κινείται, περιστασιακά παίρνεις ένα όπλο από το έδαφος. Τα χειριστήρια είναι ανταποκρινόμενα, το σύστημα μάχης είναι απλό αλλά αρκετό για να σε κρατήσει ψυχαγωγούμενο. Αυτό που του λείπει είναι η ποικιλομορφία — οι εχθροί αρχίζουν να επαναλαμβάνονται γρήγορα και τα επίπεδα είναι μονότονα. Από την άλλη, τα γραφικά για το 1996 και ένα πολωνικό indie title φαίνονται εκπληκτικά αποδεκτά, το περιβάλλον έχει έναν σκοτεινό χαρακτήρα δρόμου που ταιριάζει στο είδος.

Το θυμόμαστε κυρίως επειδή προέρχονταν από την Ανατολική Ευρώπη σε μια εποχή που η σκηνή παιχνιδιών εκεί ακόμη έβρισκε τη φωνή της. Το World Software δεν ήταν Bullfrog ή Apogee, αλλά έφτιαξαν ένα λειτουργικό παιχνίδι σε ένα είδος που κυριάρχησαν οι κονσόλες — και αυτό σε PC με DOS, όπου παρόμοιοι τίτλοι ήταν σπάνιοι. Σήμερα μπορείς να δεις τις ραφές: το μήκος του παιχνιδιού είναι σύντομο, η δυσκολία είναι ανόμοια, και η αξία επανάληψης είναι σχεδόν μηδενική. Αλλά ως χρονοκάψουλα της κεντροευρωπαϊκής ανάπτυξης παιχνιδιών στα ενενήντα, έχει ανεξήγητη γοητεία.

Αν το Streets of Rage μόνο του δεν ήταν αρκετό και κάποτε ήθελες να ξέρεις τι έκαναν οι Πολωνοί με beat 'em ups — εδώ είναι η απάντησή σου. Σε ένα browser μέσω DOSBox θα το περάσεις σε ένα απόγευμα, δεν θα μετανιώσεις για τον χρόνο που αφιέρωσες, και θα κλείσεις την καρτέλα με ένα νοσταλγικό χαμόγελο. Αυτό είναι ένα πολύ καλό αποτέλεσμα για ένα παιχνίδι σαν αυτό.