The Four Symbols

Czasami sięgniesz po grę ze starej kolekcji i w ogóle nie wiesz, czego się spodziewać. The Four Symbols to właśnie taki przypadek — głośny tytuł, brak wyjaśnień, i już się zastanawiasz, co to do cholery.

To puzzle, konkretnie gra logiczna z wczesnych lat dziewięćdziesiątych, którą ktoś wyrzucił na dysk bez fanfar i bez dźwięków. Masz cztery symbole — koła, kwadraty, trójkąty, gwiazdy — i twoje zadanie jest proste: ułóż je tak, by spełniały podane reguły. Każdy poziom mówi ci, co jest dozwolone, a co nie. Ten symbol nie może stać obok tamtego, tamten musi być w rogu. Kombinatoryka, którą potrafiłaby obsłużyć osiemdziesięcioletnia babcia, ale która doprowadzi cię do szaleństwa, jeśli nie przemyślisz tego dokładnie.

Sterowanie jest prymitywne i właśnie w tym jest piękno — klikasz na symbole, ciągniesz je po planszy, i natychmiast widzisz, czy to działa. Gra cię nie wyrzuca, po prostu mówi, że to nie zadziałało. Bez animacji, bez dźwięków, tylko zielone albo czerwone. Po kilku poziomach zdajesz sobie sprawę, że logika to całe okno do problemu — jeśli ją pojmiesz, to tylko kwestia czasu. Jeśli wcale jej nie pojmiesz, skończysz z papierem i ołówkiem.

The Four Symbols to coś anonimowego i beziminego, co dziś nikt by nie wyciągnął. Brak mu uroku, historii, powodu, dla którego miałoby cię zainteresować. To czysta mechanika gry bez oprawy — i właśnie dlatego czasem trafiasz na nią w głębi retro archiwów. Postarzała się bez gracji, ale nikt też nie zwracał na nią uwagi, kiedy była nowa.

Jeśli lubisz puzzles, w których chodzi wyłącznie o czysty namysł bez graficznego szaleństwa, i jeśli nie będzie cię denerwować, że nic się nie rusza i nic nie издaje dźwięku, będzie ci się podobać. Możesz jej spróbować w przeglądarce jako szalone przerwy między czymś bardziej wciągającym. Ale nie spodziewaj się od niej więcej — logika i cisza.