Dr Wong's Jacks & Video Poker

Jeśli ktoś sądził, że komputerowe gry karciane zaczęły się od internetu, powinien tego spróbować. Dr Wong's Jacks & Video Poker to dokładnie ten gatunek, na jaki wygląda — zbiór gier karcianych w jednym pakiecie, który w latach dziewięćdziesiątych krążył na dyskietkach startowych i pirackich kopiach. Prosto, bez ogródek, bez bajerów.

Zawiera klasycznego wideopokera i Jacks, grę z pewnością znaną każdemu, kto kiedykolwiek widział tytuł karciany stworzony specjalnie do pokerowania w DOS-boksie. Mechanika jest trywialna — masz karty, zatrzymujesz je lub wymieniasz, próbujesz ułożyć jakiś układ. Celem jest zdobycie kredytów albo przyglądanie się, jak przeciwnik bawi się swoją stawką. Nic cię tu nie zaskoczy.

Grafika pasuje do epoki — monochromatyczny interfejs, karty narysowane w minimalistycznym stylu, tekstury, które dałoby się naszkicować na papierze w pięć minut. Dźwięk? Raczej ciche buczenie komputera niż jakiekolwiek muzyczne podziemie. Sterowanie jest intuicyjne — myszką wybierasz karty, które chcesz, i gra idzie dalej. Żadnej dramatycznej akcji, żadnych animacji wartych wzmianki. Granie nudzi nawet kogoś, kto lubi karcianki — brak atmosfery, brak obstawiania prawdziwych pieniędzy, tylko metronomiczne klikanie.

W latach dziewięćdziesiątych był to sposób na zabicie czasu w poczekalni u lekarza — coś, co wypełnia lukę, dopóki nie pojawi się coś lepszego. Dziś nie wykracza poza granicę ciekawostki. Nie jest zła, jest po prostu niczym. Karty nie stały się lepsze, zasady się nie zmieniły, animacje nie rozwaliły ani jednego monitora.

Granie w to dziś ma sens tylko wtedy, gdy chcesz doświadczyć, jak długo trwał DOS i jak kiepsko komputery bawiły same siebie. Nie uchroni cię to przed tym uczuciem — wręcz przeciwnie, po prostu zdajesz sobie sprawę, że czegoś brakowało. To nie jest zły port jakiejś lepszej gry. To dokładnie to, na co wygląda — cyfrowa symulacja, w którą grało się, gdy nie było nic innego do oglądania.