Dive Bomber

Torpeda w czarno-białym salcie — oto Dive Bomber z 1988 roku od U.S. Gold. Nie mam zamiaru opowiadać ci o tym, jak tam się zaczyna, bo to może zrobić každá gra. Mam ci pokazać, jak się siedzi przy monitorze z CGA, cztery kolory na całym ekranie, i próbuje się trafić bombą w coś, co na pewno nigdy nie wiedziało, że pęka.

Jesteś pilotem brytyjskiego bombowca. Bismarck topił HMS Hood, teraz ty masz dolecieć do niemieckiej pancernika i go wyłączyć. To wszystko. Historia jak z kolorowanki — proste, historycznie elastyczne, bardziej pretekst niż fabułą. Ale dla symulacji z lat osiemdziesiątych? Wystarczy.

Lecisz, spadasz, strzelasz. Kamera zmienia się podczas nurkowania — widok z kokpitu przechodzi w boczny widok, czasem w widok z góry. Chwyt było nieintuicyjny i trzeba mu się nauczyć jak na modłę. Torpeda leci tam, gdzie chcesz, pod warunkiem że trafisz ten jeden wąski moment zrzutu. Obrona wroga? Pociski, które wylatują z wody. Płynne to nie jest, ale ma w sobie tę starą brutalność — gra cię uderza, ty wstajesz, próbujesz znowu. Bez tutoriali, bez miękkich guziczków dla początkujących. Nauczysz się, albo nie.

Dla swojego czasu to była oryginalna rzecz — połączenie symulacji latania z gameplay'em akcji. Grafika to pierwotnie ekran CGA, czyli praktycznie rysunki węglem, ale miała swoją mroczną urodę. Późniejsze porty dodały więcej kolorów, ale sedno pozostało to samo: nurkuj, trafiaj, wracaj. Dzisiaj gra wygląda jak coś z początku ery komputerów osobistych — bo właśnie tym jest.

Zestarzała się? Naturalnie. Fizyka lotów to abstrakcja, hitboksy są kaprysne, a nauczenie się tego wszechświata wymaga cierpliwości, którą dzisiaj niewielu graczom chce się mieć. Ale jeśli pamiętasz, jak się bawiło się czymś, co nie tłumaczyło ci reguł i nie przepraszało za trudność — Dive Bomber to lekcja historii gracza, nie więcej, nie mniej.

Zagrasz to w emulatorie, przebrniesz przez dwie-trzy misje, zrozumiesz jak to działa, i wtedy może ci się spodobi. Może. Nie dla każdego, ale dla kogoś, kto szuka pierwotnego smaku simulacji sprzed wielkiego głaskania graczy — to warty eksperyment.