Dive Bomber

Het torpedobommenwerper zakt door de wolken en je ziet onder je de grijze massa van de Bismarck. Dive Bomber uit 1988 van U.S. Gold is geen tactische masterclass, maar een simpele vliessimulator die voelt als pilotage op de zenuwen. Je bent de enige verdediging van het Britse oorlogsschip tegen de Duitse Admiraal, en jezelf neerschieten of je vliegtuig in zee laten vallen zijn beide heel reële mogelijkheden.

Het spel speelt zich af in simpel CGA-grafisch jasmine: vier kleuren, dikke pixels, maar op een of andere manier precies genoeg voor wat je nodig hebt. Je krijgt een bevel, je stijgt op in je Fairey Swordfish, en dan is het aan jou. De missies verschillen — soms val je Duitse schepen aan, soms moet je afweer tegenhouden, soms is het pure overleven. De simulatie doet niet aan realisme wat betreft vlieggedrag; het voelt eerder als een arcade-uitlegger met instrumentenpaneel.

Sturen gebeurt via toetsen, en het is stroef. De neus van je vliegtuig reageert traag, je moet vooruit denken, en een maneuver die je in gedachten plant, komt twee seconden later. Dit maakt landing niet zozeer realistisch als wel voelend als worstelen met een beroemde kip. Eenmaal in de lucht boven je doel moet je precies het juiste moment kiezen om je torpedo los te laten — te vroeg en hij drijft weg, te laat en je raakt jezelf. De tegenstander staat stil, dus het is meer een timing-spel dan een luchtgevecht.

Wat Dive Bomber onderscheidt is het ongemakkelijke realisme van het format zelf. In 1988 was een vliegsimulatoren nog niet zo toegankelijk — deze richt zich op mensen die piloten wilden spelen maar geen zes maanden training konden gebruiken. Het is ruw, het antwoord-lus voelt traag, en minder dan een minuut ongepast kan een hele missie ruïneren. Voor wie zich afvraagt waar het simulatorgenre vandaan kwam, is dit een interessant momentopname.

Vandaag voelt het vooral als archeologisch bewijs. De grafische basis is te minimaal om lang gezellig te zijn, en het spelsysteem is te ruw om echt diep in op te gaan. Maar wie wil voelen hoe simulators in de late jaren tachtig aanvoelden — niet polished, niet elegant, gewoon je best doen in een vliegtuig dat een uur ondersteuning krijgt — zal hier iets van erkenning voelen. Dive Bomber is geen game van nu, maar een artefact van toen computers nog niet alles konden tegelijk.