Conker czasami przegryzł sobie więcej, niż powinien. Mroczna komedia, która nie stroni przed szpilkami w stronę Hollywood'u, niemieckich żołnierzy, a nawet swoich własnych programistów — podniesiony środkowy palec dla wszystkich wokół. Nintendo 64 już gasło w 2001 roku, ale Rare podarowało mu jedno ostatnie угощение — i widać było, że świetnie się przy tym bawili.

Gram wiewiórkę w czerwonej kurtce, która budzi się zalana w dziwnej krainie i próbuje wrócić do domu. Podróż prowadzi przez groteskowe sceny pełne pastiszów filmowych, wystawnych bossów i niespodziewanych zwrotów. To nie czysty platformer — zawiera sekwencje skoków, strzelaninę z trzeciej osoby, łamigłówki i walki z bossami. Wszystko to zwarstwione absurdalnym humorem, który nie miał żadnego biznesu być w grze Nintendo'a, i to właśnie dlatego świeci tu tak jaskrawie.

Sterowanie jest komfortowo responsywne, ruch płynny, skakanie precyzyjne. Gra bawi się kamerą, którą kontrolujesz sam, ale nie zawsze słucha. Kiedy celujesz, wszystko się klika; kiedy jesteś nieuzbrojoną wiewiórkę w ciasnym pokoju, czasem robi się trochę dezorientujące. Wizualnie jest oszałamiająca — Rare wycisnęła wszystko możliwe z kartridża, i widać to na każdym wielokącie. Animacje są tak dobre, że obserwując, jak Conker macha ogonem czy bawi się przedmiotami, chcesz po prostu dalej patrzeć.

Problem stanowi długość i powtarzalność. Gra trwa mniej więcej dziesięć godzin, brak New Game+ i poszczególne poziomy nie są wystarczająco sandboxowe, aby tworzyć własne historie. Humor niesie cię przez pierwszą przejściówkę, ale potem się do niego przyzwyczaisz i czekasz na następną scenę. Wartość powtórek sprowadza się do chęci rewizytacji ulubionych fragmentów.

Dziś działa to jako nostalgiczna wycieczka do czasów, gdy gry mogły być lżejsze i bardziej niesolne. To niezbędne dla fanów Rare'a i entuzjastów Nintendo'a tamtej ery. Dla wszystkich pozostałych — solidny platformer pełen pomysłów, który powinien rozbawić tych, którzy zwykle nie kochają retro sprzętu. Na N64 pozostanie osobliwością, ale warto zobaczyć, na co pozwalano sobie przed tym, zanim wszystko zaczęło grać bezpiecznie.