Conker bazen çiğnemesi zor işlere girişiyor. Hollywood'a, Alman askerlerine ve hatta kendi programcılarına saldıran siyah komedi—etrafındaki herkese karşı bir orta parmak işareti. Nintendo 64 2001'de zaten sönümleniyor olsa da, Rare ona son bir lezzetini hediye etti — ve bunu yaparken eğleniyorlarmış gibi görülüyordu.

Kızıl ceketli bir sincap oynuyorum, garip bir landa sarhoş uyandığım ve eve dönmeye çalıştığım bir sincap. Yolculuk seni film pastiş dolu, görkemli boss'lar ve beklenmedik dönemeclerle dolu grotesk sahneler arasında götürüyor. Bu saf bir platformer değil — zıplama dizileri, üçüncü şahıs shooterları, bulmacalar ve boss savaşları sunuyor. Hepsi Nintendo oyununda hiç işi olmayan saçma mizahla katmanlanmış, ve tam da bu yüzden burada parlak bir şekilde parlıyor.

Kontroller rahatça duyarlı, hareket akıcı, zıplama kesin. Oyun kamera ile oynuyor, bunu kendin kontrol edersin, ama her zaman dinlemiyor. Hedef alırken her şey bir olur; bir dar odada silahsız olduğunda, biraz yönlendirilmiş hissedebilirsin. Görsel olarak inanılmaz — Rare kasetten mümkün olan her şeyi sıkıştırdı ve bu her poligonda görülüyor. Animasyonlar o kadar iyi ki Conker'ın kuyruğunu sallayışını veya nesnelerle oynamasını izlemek, bakıp durmak istettirir.

Sorun uzunluk ve yeniden oynanabilirlik. Oyun kabaca on saat sürüyor, New Game+ yok, ve bireysel seviyeler kendi hikayelerini yaratacak kadar sandbox tarzında değil. Humor seni bir kez taşıyor, ama sonra ona alışıp bir sonraki sahneyi beklemeye başlıyorsun. Yeniden oynanabilirlik değeri favori bölümleri tekrar ziyaret etme arzusuyla azalıyor.

Bugün oyunların daha hafif ve cheekier olabildiği zamanlara nostaljik bir yolculuk olarak işe yarıyor. Rare hayranları ve o dönemin Nintendo tutkunları için zorunlu. Başkaları için — fikirlerle dolu, sağlam bir platformer, retro donanımını genellikle sevmeyen olanların komik çekirdeğini kızdırmayı başarıyor. N64'te merak konusu olarak kalacak, ama her şey güvenli oynamaya başlamadan önce neler yapabileceklerini görmek buna değer.