BuBu

Chwila ciszy. Potem olśnienie — to bańki. Bańki, którymi się bawisz, bańki, którymi rządzisz, bańki, którym rujnujesz życie. BuBu to zręcznościowa łamigłówka z połowy lat dziewięćdziesiątych, w której paletką odbijasz wystrzelone kulki i próbujesz zniszczyć wszystkie kolorowe kule na ekranie. Tak po prostu. Dokładnie taka rzecz, jakie ludzie klecili wtedy na kolanie i rozprowadzali na pirackich płytach CD-R.

W zasadzie to odmiana Breakout — pilnujesz przestrzeni wokół paletki, którą przesuwasz myszą tam i z powrotem, żeby rozprawić się z bańkami. Każda zniszczona bańka podbija wynik. Jeśli zbijesz wszystkie, nadchodzi nowa fala. Ta prosta pętla powtarza się, aż zapamiętasz dokładnie, co czeka cię w grze. Do sterowania potrzebujesz tylko myszy i czasu — a tego masz pod dostatkiem, bo kulka porusza się niespiesznie i możesz wszystko spokojnie przemyśleć.

Grafika jest prymitywna, bez przesady. Kolory jak ze starego monitora, dźwięki na miarę możliwości komputera z 1995 roku. W sumie to nawet działa — nie męczy, po prostu nie krzyczy na ciebie klimatem. To jak oglądanie retro gry ze świadomością, że to retro gra. Nikt nie oczekuje niczego więcej.

Grywalność trzyma się solidnie przez jakiś czas, dopóki nie zorientujesz się, że nowe pomysły nie nadejdą. Nowe poziomy wyglądają jak kopie poprzedniego, tylko w innych kolorach. Po dwudziestu minutach wiesz, co cię czeka. Po czterdziestu zaczyna cię naprawdę nudzić — chyba że kupiłeś ją jeszcze wtedy, a w takim razie właśnie teraz próbujesz jej w emulatorze.

Dziś gra się w nią głównie z nostalgii albo wtedy, gdy chcesz czegoś, co nie wymaga myślenia. Nie jest zła, ale nie jest też wyjątkowa. BuBu to archiwalny zapis epoki, w której każdy myślał, że potrafi zrobić własną łamigłówkę, i każdy chciał jakąś mieć. Efektem była masa przeciętności z mnóstwem klonów. To jeden z nich.