Sabor

Sabor is niet het type game waarvan je je het van Computer magazine-omslagen zou herinneren. Het is een stille poging uit 1991 die op het scherm speelt als iets tussen een shooter en een logica-puzzel, en na enkele uren verdwijnt het in de vergetelheid. Precies wat je zou verwachten van een diskette uit die tijd — geen tamtam, geen verhaal, geen reden om je schuldig te voelen dat je het bent vergeten.

De essentie van het spel is eenvoudig: je schudt gekleurde ballen rond en zet ze in rijen op een rij. Geen kleur, geen plot, geen context — je bent daar gewoon dingen op een zwart bord manipuleren. Elementen stuiteren, vallen, combineren, en je brein raakt langzaam gewend aan het idee dat dit alles de lol is. Het is niet revolutionair, maar er zit een zekere elegantie in die minimalistische kern — je speelt geen verhaal, je speelt geen animatie, je speelt geen sfeer. Je speelt niets anders dan het mechanisme zelf.

De bedieningselementen zijn ongecompliceerd. Cursor, muis of toetsenbord — niets ingewikkelds. Het spel leidt je intuïtief, geen tutorial, geen begeleiding. Ik zal het zo zeggen: het is niet sloppy, maar het is ook niet de aantrekking die je bij je keel grijpt en zegt "nog een keer!". Spelen is aangenaam omdat het niet moeilijk is, en het is moeilijk omdat je na vijf minuten al weet wat er in de volgende vijf minuten gaat gebeuren.

Sabor is het type game dat iedereen speelde en niemand zich herinnert. In een of ander discotheek of kantoor waar DOS-spul tijdens pauzes liep — ja, misschien liep het daar. Maar niets wat de gamingwereld veranderde. Het hoort in de categorie "hypothetisch entertainment," dat bestaat maar alleen met een schouderophalend.

Tegenwoordig is Sabor's relevantie zuiver archief. Als je geïnteresseerd bent in het DOS-tijdperk als zodanig, of je bent een verzamelaar van deze stille, ambiteleuze games, kun je het in een emulator starten. Je vindt het in een of ander ouder archief. Maar behandel het niet als een schat — het is meer als een knikker onder de tafel die je als triviaal verslag oppikt van toen games helemaal niet hoefden hun best te doen.