Pac-Man behoeft weinig introductie: Namco's arcadefenomeen uit 1980 werd een van de bekendste videospellen ooit gemaakt, en deze MS-DOS-uitgave van Atarisoft bracht de doolhofjacht naar thuis-pc's. Het concept is puur en perfect. Je gidst Pac-Man door een ommuurd doolhof terwijl hij elke stip opslokt en vier spoken, Blinky, Pinky, Inky en Clyde, jacht op je maken. Eet een van de vier grote power-pellets en de rollen keren even om, waardoor je de spoken kunt achtervolgen en opeten voor bonuspunten voordat ze herstellen.

De genialiteit van het origineel schuilt in de duidelijke persoonlijkheden van de spoken en het ritme van risico en beloning terwijl je een bord leegmaakt, precies dicht genoeg langsscherend om de fruitbonussen te bemachtigen. De Atarisoft-pc-conversie is een rechttoe rechtaan port die erop gericht is die arcade-lus draaiende te krijgen op vroege IBM-compatibele hardware, dus de look en het geluid zijn eenvoudiger dan de muntautomaat, en hoe getrouw het speelt hangt sterk af van de machine en grafische modus van destijds.

Als spel om echt voor te gaan zitten is het kernontwerp tijdloos. Pac-Man is makkelijk te bevatten en oprecht moeilijk te beheersen, waarbij patronen leren en zenuwen bepalen hoe ver je komt. Deze thuisversie is meer een historische curiositeit dan de definitieve manier om het te spelen, maar het vangt de essentiële aantrekkingskracht die het kleine gele figuurtje tot een wereldwijd icoon maakte.