Cover Girl Strip Poker

Vijf kaarten. Eén tegenstander. Geen illusies over waar je hier voor bent. Cover Girl Strip Poker uit 1991 verspilt geen enkel frame door te doen alsof het iets anders is — het is een DOS-pokergame gebouwd rond één enkele prikkel, geleverd met de subtiliteit van een baksteen door een raam.

De opzet is precies zoals het klinkt. Je zit tegenover een gedigitaliseerd model, speelt standaard five-card draw poker, en als de kaarten jouw kant op vallen, volgt haar garderobe. Dat is het hele spel. Geen toernooischema, geen verhaal, geen te ontgrendelen tegenstanders. Eén tafel, één tegenstander, één doel dat een twaalfjarige in 1991 nog liever zou sterven dan aan zijn ouders uit te leggen.

De poker zelf is functioneel, niets meer. Je krijgt je vijf kaarten, kiest wat je houdt, trekt vervangers, en de hand wordt afgehandeld. De AI probeert je niet te bluffen tot een fout of je neigingen te lezen — hij speelt mechanisch, wat betekent dat de hele sessie in feite een lange sessie is met een willekeurige-getallengenerator die lippenstift draagt. De interface is schoon genoeg naar DOS-maatstaven, door menu's klikken werkt zonder drama, en het tempo is traag en weloverwogen op een manier die in 1991 normaal aanvoelde en in 2024 aanvoelt als toekijken hoe verf droogt.

Wat Cover Girl Strip Poker eigenlijk vertegenwoordigt, is een specifiek stukje vroege pc-cultuur — het deel dat niemand in de brochure zette. Games als deze circuleerden op floppydisks die van hand tot hand gingen, 's nachts gedownload van BBS-boards via een modem dat klonk als twee robots die ruzie maakten. De gedigitaliseerde fotografie was voor die tijd oprecht nieuw. Een echt fotografisch beeld op een pc-scherm zetten in 1991 vereiste nog enige moeite, en het daar zien, op een 256-kleuren VGA-monitor, had een impact die vandaag volledig onmogelijk te reconstrueren is. De technologie droeg de ervaring. Strip die weg — wat de tijd volledig heeft gedaan — en wat overblijft is een pokergame die niet door de keuring zou komen als bonusronde van patience.

Het is ongeveer zo goed verouderd als je zou verwachten. De poker-AI biedt geen echte uitdaging, de structuur met één tegenstander put zichzelf in minuten uit, en de centrale hook is achterhaald gemaakt door zowat het hele internet. Het vandaag spelen is meer archeologisch dan vermakelijk — een document van wat doorging voor grensoverschrijdend vermaak toen een 40MB harde schijf een luxeaankoop was. Als je je herinnert hoe je begin jaren negentig op jacht ging naar games als deze, zal het opstarten in de browser je een precies, licht ongemakkelijk stukje van dat tijdperk overhandigen. Als je het niet hebt meegemaakt, is er hier bijna niets voor je. Wat pokergames betreft ben je beter af met de freecell die met Windows 3.1 werd meegeleverd.