Sabor

Sabor نه بازی‌ای است که از روی جلدهای مجله Computer به یاد می‌آوری. این یک تلاش ساکت از سال ۱۹۹۱ است که روی صفحه مانند چیزی میان یک شوتر و یک پازل منطقی بازی می‌شود، و در عرض چند ساعت در ناپیدی محو می‌شود. دقیقاً همانطور که از یک دیسک نرم آن دوره انتظار می‌رفت — بدون هیاهو، بدون داستان، بدون دلیلی برای احساس بدی درباره فراموش کردنش.

جوهر بازی ساده است: شما توپ‌های رنگی را تاب می‌خورید و آن‌ها را در ردیف‌ها قرار می‌دهید. بدون رنگ، بدون طرح داستانی، بدون متن — شما فقط در حال دستکاری اشیاء روی یک تخته سیاه هستید. عناصر بازمی‌زنند، سقوط می‌کنند، ترکیب می‌شوند، و مغز شما به تدریج به این ایده عادت می‌کند که این تمام سرگرمی است. انقلابی نیست، اما در آن هسته کمینگرا یک ظرافت خاصی وجود دارد — شما داستانی را بازی نمی‌کنید، انیمیشنی را بازی نمی‌کنید، فضایی را بازی نمی‌کنید. شما فقط خود مکانیزم را بازی می‌کنید.

کنترل‌ها سراسری هستند. نشانگر، ماوس، یا صفحه‌کلید — چیزی پیچیده نیست. بازی شما را به طور شهودی راهنمایی می‌کند، بدون درس، بدون دستان کمکی. به این ترتیب می‌گویم: خسته‌کننده نیست، اما آن کشش که شما را گرفته و می‌گوید «دوباره!» هم نیست. بازی کردن خوشایند است زیرا سخت نیست، و سخت است زیرا بعد از پنج دقیقه می‌دانید که در پنج دقیقه‌ی بعد چه خواهد آمد.

Sabor نوع بازی‌ای است که همه بازی کردند و کسی یادش نمی‌آورد. در کدام دیسکوتک یا دفتری که DOS در فواصل اجرا می‌شد — بله، شاید آنجا بود. اما چیزی که جهان بازی را تغییر داد نه. در دسته‌ی «سرگرمی فرضی» متعلق است، که وجود دارد اما فقط با یک شانه خالی.

امروزه، ربط Sabor فقط بایگانی است. اگر به دوره‌ی DOS به عنوان چنین چیزی علاقه‌مند هستید، یا جمع‌کننده‌ی این بازی‌های ساکت و بی‌طموح هستید، می‌توانید آن را در یک شبیه‌ساز اجرا کنید. آن را در بعضی از مجموعه‌های قدیمی‌تر خواهید یافت. اما با آن مثل گنج رفتار نکنید — بیشتر شبیه یک سنگریزه‌ی زیر میز است که به‌عنوان یک سابقه‌ی بی‌اهمیت از زمانی که بازی‌ها نمی‌خواستند اصلاً تلاش کنند، برمی‌دارید.