Contract Bridge

Bridge is geen spel dat je zomaar oppakt. Bridge is een spel dat je bestudeert, oefent, waarover je ruziet bij koude koffie, en dat je uiteindelijk ofwel met stille obsessie liefhebt ofwel volledig opgeeft na je derde mislukte slembod. Contract Bridge voor DOS uit 1996 dropt je regelrecht in die wereld zonder excuses en zonder tutorial die je bij de hand houdt.

Dit is een digitale uitvoering van contractbridge — het volledige kaartspel voor vier spelers waarin twee partnerschappen tegen elkaar bieden, een contract afkondigen en vervolgens vechten om het te maken of te breken. Het doel is om nauwkeurig te voorspellen hoeveel slagen jouw kant kan halen, je in de biedfase op dat aantal vast te leggen en het dan waar te maken. Simpel te beschrijven. Ongeveer even makkelijk te beheersen als belastingrecht geschreven in het Latijn.

De interface ziet eruit als iets dat een boekhouder op een vrijdagmiddag heeft ontworpen — vlak, functioneel, zonder franje. Het 256-kleurenpalet doet precies niets opwindends met een kaartspel, en de AI-tegenstanders communiceren via het biedsysteem zonder ook maar enige persoonlijkheid. Wat telt, is of de AI daadwerkelijk intelligent bridge speelt, en hier luidt het antwoord: redelijk, voor 1996. Ze respecteert conventies, ze reageert logisch op biedingen, en ze zal je afstraffen als je overbiedt. Solo spelen tegen drie computertegenstanders is een bruikbare manier om de mechaniek in te oefenen, maar de AI leest meer als een regelmachine dan als een echte tegenstander met een strategie. Ze bluft nooit. Ze heeft nooit een slechte dag. Ze smijt nooit uit frustratie een kaart neer, wat meer is dan ik van mezelf kan zeggen.

Wat Contract Bridge voor DOS wist te vatten — en wat de meeste mensen vergeten — is dat het, voordat online bridgeclients de standaard werden, oprecht moeilijk was om een fatsoenlijke computertegenstander voor dit spel te krijgen. Bridge-AI vereist het beoordelen van gedeeltelijke informatie, het afleiden van de handen van partner en tegenstander uit biedreeksen, en het gelijktijdig plannen over meerdere slagen. Deze DOS-versie was niet glamoureus, maar ze was toegankelijk. Je kon om elf uur 's avonds aan je machine gaan zitten en een robber spelen zonder drie vrienden te bellen. In 1996 betekende dat iets. Vandaag voelt de interface ongeveer zo warm aan als een spreadsheet, en de afwezigheid van enige lesmodus betekent dat nieuwkomers er meteen op afketsen.

Vandaag is deze strikt voor mensen die al bridge kennen en willen zien waar de digitale versie van het spel halverwege de jaren negentig stond. Als je je Stayman van je Blackwood kunt onderscheiden en je nieuwsgierig bent naar de archeologie van kaartspelsoftware, is het een sessie in de browser waard. Als je nog nooit bridge hebt gespeeld, begin dan ergens met een echte tutorial — deze versie leert je geen zier. Ze zal alleen zwijgend je contract verdubbelen en de strafpunten innen terwijl jij uitzoekt wat er misging.