Contract Bridge

Bridge, alıp öylece oynanacak bir oyun değildir. Bridge, üzerinde çalıştığınız, pratik yaptığınız, soğuk kahve eşliğinde tartıştığınız ve sonunda ya sessiz bir takıntıyla sevdiğiniz ya da üçüncü başarısız slam ilanından sonra tamamen bıraktığınız bir oyundur. 1996 tarihli DOS için Contract Bridge, sizi hiçbir özür dilemeden ve elinizden tutarak bir eğitim vermeden doğrudan o dünyanın içine bırakıyor.

Bu, contract bridge'in dijital bir uygulamasıdır — iki ortaklığın birbirine karşı teklif verdiği, bir kontrat ilan ettiği ve sonra onu tutturmak ya da bozmak için savaştığı tam dört oyunculu kart oyunu. Amaç, tarafınızın kaç el alabileceğini doğru bir şekilde tahmin etmek, açık artırma aşamasında o sayıya bağlanmak ve ardından teslim etmek. Tarif etmesi basit. Ustalaşması ise yaklaşık olarak Latince yazılmış vergi hukuku kadar kolay.

Arayüz, bir muhasebecinin cuma öğleden sonra tasarladığı bir şeye benziyor — düz, işlevsel, süssüz. 256 renkli palet bir deste kartla tam anlamıyla hiçbir heyecan verici şey yapmıyor ve yapay zekâ rakipleri hiçbir kişilik olmaksızın teklif sistemi üzerinden iletişim kuruyor. Önemli olan yapay zekânın gerçekten akıllı bir bridge oynayıp oynamadığı ve burada cevap şu: 1996 için makul ölçüde. Konvansiyonlara saygı gösteriyor, tekliflere mantıklı bir şekilde yanıt veriyor ve fazla teklif verdiğinizde sizi cezalandırıyor. Üç bilgisayar rakibine karşı tek başına oynamak, mekaniği çalışmanın kullanışlı bir yolu, ama yapay zekâ bir stratejisi olan gerçek bir rakipten çok bir kural motoru gibi okunuyor. Asla blöf yapmıyor. Asla kötü bir günü olmuyor. Hüsranla asla bir kartı fırlatmıyor ki bu kendim için söyleyebileceğimden fazlası.

DOS için Contract Bridge'in yakaladığı — ve çoğu insanın unuttuğu — şey, çevrimiçi bridge istemcileri standart hale gelmeden önce, bu oyun için düzgün bir bilgisayar rakibi bulmanın gerçekten zor olduğuydu. Bridge yapay zekâsı, kısmi bilgiyi değerlendirmeyi, teklif dizilerinden ortağın ve rakibin ellerini çıkarsamayı ve aynı anda birden fazla el boyunca plan yapmayı gerektirir. Bu DOS sürümü göz alıcı değildi, ama erişilebilirdi. Gece on birde makinenizin başına oturup üç arkadaşınızı aramadan bir rubber oynayabilirdiniz. 1996'da bu bir şey ifade ediyordu. Bugün arayüz bir elektronik tablo kadar sıcak hissettiriyor ve herhangi bir öğretim modunun yokluğu, yeni gelenlerin hemen ondan kopacağı anlamına geliyor.

Bugün bu oyun kesinlikle bridge'i zaten bilen ve oyunun dijital sürümünün doksanların ortasında hangi noktada olduğunu görmek isteyen insanlar için. Stayman'ınızı Blackwood'unuzdan ayırt edebiliyorsanız ve kart oyunu yazılımının arkeolojisine meraklıysanız, tarayıcıda bir oturumluk zaman ayırmaya değer. Hiç bridge oynamadıysanız, gerçek bir eğitimin olduğu bir yerden başlayın — bu sürüm size hiçbir şey öğretmeyecek. Siz neyin yanlış gittiğini çözmeye çalışırken sadece sessizce kontratınızı ikiye katlayıp ceza puanlarını toplayacaktır.