Best of the Best Championship Karate

Wanneer al je speciale moves samensmelt tot één knopdruk in een karate videogame, weet je dat je niet naar de beste tijden kijkt. Best of the Best Championship Karate uit 1992 is een game die dacht dat één toets inslaan op echt gevecht leek. Het was niet helemaal een slecht idee, maar de uitvoering was treurig.

Het is een arcade sportgame waarbij je het opneemt tegen tegenstanders in een toernooi. De hook is eenvoudig: je wint wedstrijden. Je bent een karateka met ambities om naar de top te gaan, en de game leidt je door opeenvolgende toernooien waar fighter na fighter op je wacht. Visueel ziet het eruit zoals het is — rode en groene stokfiguren op een zwarte achtergrond, animatie vrij beperkt. Op MS-DOS kon je niet veel doen, maar vergeleken met betere concurrenten van die tijd was het behoorlijk armetierig.

Spelen wordt iets waar je je snel aan aanpast. Je hebt een paar speciale moves gekoppeld aan verschillende toetscombinaties, maar alles draait rond knoppen voor normale slagen, trappen en blokkeren. Het probleem is dat het gameplay snel saai wordt — gevecht voelt meer als één knop inslaan met af en toe een toetsveging. Er is geen echte interessante strategie hier, geen tegenstander beoordelen, niks. Je maakt vooruitgang puur door andig knopcontrole te hebben en wat timing intuïtief op te pikken.

Deze game wordt tegenwoordig vooral uit nieuwsgierigheid of nostalgie gespeeld. In de jaren negentig waren er vechtgames die duizend keer beter waren — laat staan Street Fighter of Mortal Kombat, zelfs Sega had hun eigen titels. Best of the Best raakte verdwaald in de menigte tegenstanders. Wat herinneren we ons vandaag vooral? Dat het zwak was, dat Amiga en Atari ST hun eigen versies hadden, en dat PC ports uit die tijd gewoon niet goed landden. Het was een poging, maar poging zonder stevige design.

Als je iets van toen wilt spelen, is het er voor nostalgie. Het toont vandaag's spelers niks nuttigs. Zelfs retro fighters kunnen ruw zijn soms, maar dit is misschien nog meer zo — slecht uitgevoerd, slecht uitgebalanceerd, en zonder overtuiging. Je kunt het in je browser spelen via DOS-emulatie, maar ik zie geen reden waarom je zou moeten tenzij je elk archiefdossierspel uit de jaren negentig nastreeft. Het is het soort game dat je in een collectie vindt en snel uitzet.