WWF Wrestlemania: The Arcade Game

Ένα φέρετρο. Ένα πραγματικό ατσάλινο φέρετρο, που υλοποιείται από το πουθενά στη μέση του αγώνα για να ισοπεδώσει τον αντίπαλό σου. Εκείνη είναι η στιγμή που σταματάς να προσποιείσαι ότι αυτό έχει καμία σχέση με πραγματική πάλη.

Το WWF Wrestlemania: The Arcade Game, που κυκλοφόρησε το 1995 από τη Sculptured Software, φοράει την άδεια της πάλης σαν κοστούμι. Από κάτω είναι ένα ξεκάθαρο arcade fighter — από αυτά που έβγαζε η Midway εκείνη την εποχή — ντυμένο με ελαστικά κολάν και με το ρόστερ της WWF της περιόδου: Undertaker, Bret Hart, Shawn Michaels, Razor Ramon, Lex Luger, Doink the Clown, Bam Bam Bigelow και Diesel. Οκτώ παλαιστές, ένα ρινγκ, μηδέν προσποίηση προσομοίωσης.

Το gameplay οφείλει περισσότερα στο Mortal Kombat παρά σε οποιοδήποτε προηγούμενο παιχνίδι πάλης. Έχεις κουμπιά για γροθιά και κλοτσιά, μια λαβή, και κάθε παλαιστής κουβαλάει το προσωπικό του οπλοστάσιο υπερβολικών ειδικών κινήσεων που εκτελούνται με εισόδους fighting game. Ο Undertaker βγάζει εκείνο το φέρετρο. Ο Doink the Clown — και δεν μπορώ να τονίσω αρκετά ότι αυτό είναι παιχνίδι επαγγελματικής πάλης — χτυπάει κόσμο με ένα καρτουνίστικα τεράστιο σφυρί. Οι μπάρες υγείας βρίσκονται στην κορυφή της οθόνης. Τα σχοινιά του ρινγκ υπάρχουν κυρίως ως διακόσμηση. Οι νίκες με καθήλωση συμβαίνουν αλλά μοιάζουν σχεδόν τυχαίες, σαν το παιχνίδι να θυμήθηκε ότι υποτίθεται πως αφορούσε την πάλη για μια σύντομη, αμήχανη στιγμή. Οι αγώνες είναι γρήγοροι, θορυβώδεις και τόσο διακριτικοί όσο μια καρέκλα στο κεφάλι.

Αυτό που έκανε καλά το 1995 ήταν ότι απέδιδε το θέαμα της WWF με έναν τρόπο που έμοιαζε πραγματικά ξέφρενος. Τα ψηφιοποιημένα sprites των παλαιστών ήταν μεγάλα, αναγνωρίσιμα και τόσο εκφραστικά ώστε πραγματικά ήθελες να παίξεις με τον δικό σου τύπο. Η μεταφορά στο PC δεν ήταν ακριβώς το πρωτότυπο arcade — ο ήχος και ο ρυθμός των καρέ ποίκιλλαν ανάλογα με το τι άντεχε το μηχάνημά σου — αλλά σε έναν αξιοπρεπή 486 με Sound Blaster στεκόταν. Το πρόβλημα, τότε και τώρα, είναι το βάθος. Μόλις μάθεις τις δύο ή τρεις χαρακτηριστικές κινήσεις κάθε χαρακτήρα, δεν μένουν πολλά να ανακαλύψεις. Το arcade μοντέλο σημαίνει ότι το παιχνίδι είναι σχεδιασμένο να τρώει κέρματα, όχι να ανταμείβει μακρές συνεδρίες στο σπίτι.

Πάλιωσε όπως πάλιωσαν τα περισσότερα brawler arcade με άδειες εκείνης της εποχής: τη δουλειά την κάνει κυρίως η νοσταλγία. Αν ήσουν εννιά ή δώδεκα χρονών και οπαδός της WWF στα μέσα των nineties, αυτό το παιχνίδι ήταν ηλεκτρισμός. Επιστρέφοντας σε αυτό σήμερα, η γοητεία είναι πραγματική αλλά το ρεζερβουάρ αδειάζει γρήγορα. Είναι πραγματικά διασκεδαστικό για είκοσι λεπτά — το είδος της διασκέδασης που χωράει τέλεια σε ένα παράθυρο browser, ακριβώς όπως θα το παίξεις εδώ. Χωρίς εγκατάσταση, χωρίς ρυθμίσεις, απλώς διάλεξε τον Undertaker, κάλεσε εκείνο το φέρετρο και θυμήσου γιατί τα μέσα των nineties ήταν μια παράξενη και υπέροχη εποχή για να είσαι οπαδός της πάλης με ένα PC.