WWF Wrestlemania: The Arcade Game

Een doodskist. Een echte stalen doodskist, die midden in een gevecht uit het niets verschijnt om je tegenstander plat te drukken. Dat is het moment waarop je ophield te doen alsof dit iets met echt worstelen te maken had.

WWF Wrestlemania: The Arcade Game, in 1995 uitgebracht door Sculptured Software, draagt een worstellicentie als een kostuum. Eronder is het een regelrechte arcade-vechter — het soort dat Midway destijds aan de lopende band uitspuugde — gehuld in spandex en met het WWF-roster uit die tijd: Undertaker, Bret Hart, Shawn Michaels, Razor Ramon, Lex Luger, Doink the Clown, Bam Bam Bigelow en Diesel. Acht worstelaars, een worstelring, nul pretentie van simulatie.

De gameplay heeft meer te danken aan Mortal Kombat dan aan welk worstelspel ervoor dan ook. Je hebt stoot- en trapknoppen, een greep, en elke worstelaar draagt een persoonlijk arsenaal aan overdreven special moves die je uitvoert via vechtspel-invoer. Undertaker haalt die doodskist tevoorschijn. Doink the Clown — en ik kan niet genoeg benadrukken dat dit een professioneel worstelspel is — slaat mensen met een cartoonesk gigantische hamer. Levensbalken staan bovenaan het scherm. De ringtouwen bestaan vooral als decoratie. Overwinningen via pinfall komen voor, maar voelen bijna terloops, alsof het spel zich even schaamtevol herinnerde dat het over worstelen hoorde te gaan. De partijen zijn snel, luid en ongeveer zo subtiel als een stoelklap tegen je schedel.

Wat het in 1995 goed deed, was het WWF-spektakel op een oprecht gestoorde manier neerzetten. De gedigitaliseerde worstelaar-sprites waren groot, herkenbaar en met genoeg persoonlijkheid geanimeerd dat je echt als je eigen kerel wilde spelen. De PC-port was niet helemaal het arcade-origineel — geluid en frame-pacing varieerden afhankelijk van wat je machine aankon — maar op een fatsoenlijke 486 met een Sound Blaster hield het stand. Het probleem, toen en nu, is diepgang. Zodra je de twee of drie kenmerkende moves van elk personage hebt geleerd, valt er niet veel meer op te graven. Het arcademodel betekent dat het spel ontworpen is om muntjes op te vreten, niet om lange sessies thuis te belonen.

Het is verouderd zoals de meeste gelicentieerde arcade-brawlers uit die tijd verouderden: nostalgie doet het meeste zware werk. Als je negen of twaalf was en een WWF-fan in het midden van de jaren negentig, was dit spel elektrisch. Nu ernaar terugkeren, de charme is echt, maar de tank raakt snel leeg. Het is echt leuk voor twintig minuten — het soort plezier dat perfect in een browservenster past, precies hoe je het hier speelt. Geen installatie, geen setup, kies gewoon Undertaker, roep die doodskist op en herinner je waarom het midden van de jaren negentig een vreemde en wonderlijke tijd was om een worstelfan met een PC te zijn.