WWF Wrestlemania: The Arcade Game

Bir tabut. Havadan maddeleşip maçın ortasında rakibinizi ezmek için beliren gerçek bir çelik tabut. İşte bunun gerçek güreşle herhangi bir alakası olduğunu düşünmeyi bıraktığınız an tam da o andır.

1995'te Sculptured Software tarafından piyasaya sürülen WWF Wrestlemania: The Arcade Game, güreş lisansını bir kostüm gibi taşır. Altında ise düpedüz bir arcade dövüş oyunu yatar — Midway'in o dönemde seri üretimle çıkardığı türden — sadece spandex giydirilmiş ve dönemin WWF kadrosunu içeriyor: Undertaker, Bret Hart, Shawn Michaels, Razor Ramon, Lex Luger, Doink the Clown, Bam Bam Bigelow ve Diesel. Sekiz güreşçi, bir güreş ringi, simülasyon iddiası sıfır.

Oynanış, kendinden önce gelen herhangi bir güreş oyunundan çok Mortal Kombat'a borçludur. Yumruk ve tekme tuşlarınız, bir kavrama hareketiniz var ve her güreşçi, dövüş oyunu tuş kombinasyonlarıyla yapılan abartılı özel hareketlerden oluşan kişisel bir cephaneliğe sahip. Undertaker o tabutu çıkarıyor. Doink the Clown — ve bunun profesyonel bir güreş oyunu olduğunu ne kadar vurgulasam az — insanlara çizgi film gibi dev bir tokmakla vuruyor. Can barları ekranın üst kısmında duruyor. Ring ipleri çoğunlukla dekorasyon olarak var. Tuşla galibiyet gerçekleşiyor ama neredeyse tesadüfi gibi hissettiriyor, sanki oyun kısa ve utanç dolu bir an için güreşle ilgili olması gerektiğini hatırlamış gibi. Maçlar hızlı, gürültülü ve kafaya vurulan bir sandalye darbesi kadar incelikli.

1995'te iyi yaptığı şey, WWF gösterisini gerçekten çılgınca hissettiren bir şekilde sunmasıydı. Sayısallaştırılmış güreşçi sprite'ları büyük, tanınabilir ve gerçekten kendi adamınız olarak oynamak isteyeceğiniz kadar kişilikli bir şekilde animasyonluydu. PC portu tam olarak arcade orijinali değildi — ses ve kare temposu makinenizin kaldırabildiğine göre değişiyordu — ama Sound Blaster'lı düzgün bir 486'da idare ediyordu. Sorun, o zaman da şimdi de, derinlikti. Her karakterin iki üç imza hareketini öğrendikten sonra, kazılacak fazla bir şey kalmıyor. Arcade modeli, oyunun evde uzun oturumları ödüllendirmek için değil, jeton yutmak için tasarlandığı anlamına geliyor.

O dönemin çoğu lisanslı arcade dövüş oyunu gibi yaşlandı: ağır yükün çoğunu nostalji taşıyor. Doksanların ortasında dokuz veya on iki yaşında bir WWF hayranıysanız, bu oyun bir elektrik gibiydi. Şimdi ona geri dönünce, cazibesi gerçek ama depo hızla boşalıyor. Yirmi dakika boyunca gerçekten eğlenceli — tam da bir tarayıcı penceresine mükemmel oturan türden bir eğlence, burada tam olarak öyle oynayacaksınız. Kurulum yok, ayar yok, sadece Undertaker'ı seç, o tabutu çağır ve doksanların ortasında PC'si olan bir güreş hayranı olmanın neden garip ve harika bir zaman olduğunu hatırla.