Blood Bros.

Το όπλο δεν ακολουθεί το σώμα — αυτή είναι η ιδέα που κάνει το Blood Bros. τόσο περίεργο και τόσο εθιστικό ταυτόχρονα. Η TAD Corporation το 1990 πήρε τη δική της formula από το Cabal, την έριξε σε ένα καφενείο του Άγριου Δύσης και δημιούργησε κάτι που ακόμα και σήμερα δεν έχει αντίστοιχο στα arcade.

Στέκεσαι στο κάτω μέρος της οθόνης ενώ εχθροί έρχονται από την απόσταση. Το παιχνίδι είναι 2D shooting, όπως το Cabal, αλλά με μία κρίσιμη διαφορά: το μίρι δεν είναι στερεωμένο στο σώμα σου. Κινείσαι αριστερά-δεξιά για να αποφύγεις τα βολά, αλλά πυροβολείς σε ολοένα διαφορετικές κατευθύνσεις με ανεξάρτητο έλεγχο. Χρειάζεται χρόνο να το συνηθίσεις. Τα δάχτυλά σου θέλουν να κάνουν δύο πράγματα ταυτόχρονα και το arcade κρατά ρυθμό που δεν περιμένει να σταθμίσεις τις κινήσεις σου.

Οι εχθροί έρχονται σε κύματα, κάποιοι είναι πιο γρήγοροι, κάποιοι έχουν περισσότερη αντοχή. Υπάρχουν power-ups που ανεβάζουν τη δύναμη του όπλου σου, άλλα που κάνουν τη σκοποβολή περισσότερο εύκολη για λίγα δευτερόλεπτα. Το παιχνίδι δεν θέλει να σε βοηθήσει περισσότερο από ό,τι χρειάζεται. Αυτό είναι arcade στην πιο αγνή της μορφή — αν δεν κερδίσεις νόμιμα, δεν υπάρχει άλλος δρόμος.

Το Blood Bros. δεν έγινε ποτέ κλασικό όπως το Cabal. Ήταν πολύ περίεργο, πολύ απαιτητικό για τους περισσότερους καζίνο. Η μηχανική του ήταν αρκετά ξεχωριστή ώστε να ξεσηκώσει αντιδράσεις — άνθρωποι ήθελαν να το κατακτήσουν ή να το αποφύγουν εντελώς. Δεν υπήρχε μεσόδρομος.

Σήμερα, όταν το παίζεις στον emulator, βλέπεις ένα παιχνίδι που γήρασε καλά ακριβώς επειδή δεν προσπάθησε να είναι κάτι που δεν ήταν. Τα γραφικά είναι τραγικά απλά αλλά λειτουργικά. Ο ήχος είναι arcade κραυγή και πυροβολισμοί. Αν θέλεις μία περίεργη, δύσκολη εμπειρία που δεν αισθάνεται σαν οτιδήποτε άλλο που έχεις παίξει, αυτό είναι εκεί. Απλά μη περιμένεις ότι θα το καταλάβεις σε πέντε λεπτά.