Skate or Die

Έτος 1988, είμαι δώδεκα χρονών και ένας φίλος έφερε μια δισκέτα στο σχολείο. Σε αυτή ήταν το Skate or Die της Electronic Arts. Εκείνο το απόγευμα καθίσαμε δίπλα στον 286 του και προσπαθήσαμε να καταλάβουμε τι ακριβώς ήθελε αυτό το παιχνίδι από εμάς.

Το Skate or Die είναι ένα sports arcade που διαδραματίζεται στον κόσμο του skateboarding — εκείνη την εποχή ακόμα σχετικά νέο φαινόμενο που η Δύση μόλις απορροφούσε, και εμείς στην Τσεχία παρακολουθούσαμε κυρίως από κλιπ μουσικής. Το παιχνίδι προσφέρει αρκετές δοκιμασίες: freestyle σε rampa, downhill racing, stick duels, ρίψη κονσερβών. Δεν είναι ένας μεγάλος κόσμος, περισσότερο μια συλλογή minigames συνδεδεμένων σε μια κεντρική οθόνη καταστήματος με εξοπλισμό.

Τα χειριστήρια είναι ακριβώς όσο χαοτικά περιμένεις από ένα arcade του 1988. Στο πληκτρολόγιο έπρεπε να μάθεις το timing για tricks στη rampa — στην αρχή φαινόταν σαν τύχη, μετά άρχισε να έχει νόημα και έκανες το πρώτο σου αξιοπρεπές trick. Αυτό το αίσθημα της ανταμοιβής ήταν αρκετά δυνατό εκείνη την εποχή. Ένα joystick έκανε τα πράγματα πιο εύκολα, αλλά όχι δραματικά. Το παιχνίδι υποστήριζε CGA, EGA και Tandy γραφικά, οπότε το αποτέλεσμα εξαρτιόταν από αυτά που είχες στο σπίτι. Σε EGA φαινόταν αποδεκτό, σε CGA σαν αφηρημένη τέχνη.

Αυτό που έφερε το Skate or Die ήταν κυρίως ότι υπήρχε καθόλου στον PC σε μια εποχή που τα sports arcades σε υπολογιστές ήταν σπάνια. Το skateboarding ως θέμα ήταν και δροσερό — και το παιχνίδι προσπάθησε σκληρά να συλλάβει αυτήν την δροσερότητα μέσα από ολόκληρη την αισθητική του, από mohawks μέσα από τη μουσική στον ίδιο τον τίτλο. Σήμερα είναι προφανώς ξεπερασμένο. Τα γραφικά είναι αρχαία ιστορία, τα χειριστήρια απαιτούν υπομονή, και οι διάφορες δοκιμασίες έχουν ανομοιόμορφη ποιότητα. Το downhill race είναι διασκεδαστικό, το freestyle είναι απογοητευτικό, το stick dueling είναι περισσότερο περιέργεια.

Σήμερα παίζεται από όσους θέλουν να νιώσουν πώς φαινόταν το PC gaming το 1988 — χωρίς περιτυλίγματα και χωρίς επιπλέον νοσταλγία. Είναι ένα ιστορικό αντικείμενο που αξίζει μισή ώρα προσοχής. Ειδικά αν δεν πήρες ποτέ αυτή τη δισκέτα στα χέρια σου εκείνη την εποχή.