Jungle Jack

Υπάρχουν παιχνίδια που απλώς χάθηκαν. Όχι επειδή ήταν κακά, αλλά επειδή κανείς εκτός Σκανδιναβίας δεν ήξερε ότι υπάρχουν. Το Jungle Jack του 1995 είναι ακριβώς τέτοια περίπτωση.

Πρόκειται για 2D platformer της Sweatbox Animation, τοποθετημένο — όπως υπονοεί το όνομα — στη ζούγκλα. Παίζεις έναν χαρακτήρα ονόματι Jungle Jack, και ήδη το εναρκτήριο animation δείχνει ότι οι δημιουργοί είχαν φιλοδοξίες να φτιάξουν κάτι με ατμόσφαιρα και οπτικό στυλ. Η κάμερα γλιστράει πάνω από τις κορυφές των δέντρων, ο ήλιος ανατέλλει πάνω από το τροπικό δάσος. Για ένα μεσαίας κατηγορίας παιχνίδι DOS το 1995, στέρεη πρώτη εντύπωση.

Από πλευράς gameplay είναι στάνταρ μαστοριά του είδους — άλματα πάνω από εμπόδια, αποφυγή εχθρών, μάζεμα αντικειμένων. Τίποτα που θα αναποδογύριζε τότε τον κόσμο των platformer. Ο χειρισμός είναι άμεσος, κάτι που στα παιχνίδια δράσης του DOS ήταν πάντα λίγο ρίσκο — εξαρτιόταν από το αν οι developers καταλάβαιναν ότι η απόκριση του άλματος έπρεπε να είναι ευανάγνωστη. Εδώ βγήκε αρκετά καλά, αν και ο Jack δεν έχει την ακρίβεια του Turrican ή του Jazz Jackrabbit. Το παιχνίδι δίνει την αίσθηση ότι φτιάχτηκε με γνήσιο ενθουσιασμό, αλλά με προϋπολογισμό αυστηρά σκανδιναβικό — δηλαδή περιορισμένο.

Το γιατί το θυμάται ο κόσμος είναι στην πραγματικότητα μυστήριο, γιατί ο περισσότερος κόσμος δεν το θυμάται καθόλου. Στα διεθνή φόρουμ retro gaming εμφανίζεται πού και πού ως αξιοπερίεργο — ένα παιχνίδι που δεν πέρασε ποτέ τα σύνορα της εγχώριας αγοράς του. Τα οπτικά έχουν χρώμα και τα animations των χαρακτήρων λειτουργούν, αλλά το περιεχόμενο του παιχνιδιού είναι σύντομο και δεν αντέχει σε δεύτερο πέρασμα. Το 1995 η αγορά είχε μπόλικα platformer με πιο ουσιαστικό περιεχόμενο. Στο Jungle Jack απλώς έλειπε εκείνο το ένα πράγμα — είτε level design, είτε ιστορία, είτε μηχανικές — που θα το έκανε κάτι παραπάνω από τοπικό τίτλο.

Σήμερα θα το παίξεις μάλλον αν ξεσκονίζεις συστηματικά τον ξεχασμένο κατάλογο του DOS, ή αν θέλεις να δεις πώς έμοιαζαν τα platformer στις παρυφές της ευρωπαϊκής παραγωγής των ενενήντα. Καμία απογοήτευση από αφόρητη δυσκολία, κανένα μεγάλο τεχνικό εμπόδιο. Τρία τέταρτα της ώρας ελαφριάς νοσταλγίας, μετά την οποία καταλαβαίνεις καλύτερα γιατί κάποια παιχνίδια έμειναν εκεί που είναι.