Zima 1995 roku, pod biurkiem huczy 486, z głośników dudni bicie bębnów i krzyki orków. Warcraft II: Tides of Darkness od Blizzarda nie był pierwszą strategią czasu rzeczywistego na rynku, ale był pierwszą, która przykleiła mnie do monitora po północy.

To RTS osadzony w świecie fantasy, bezpośrednia kontynuacja pierwszej odsłony Warcraft. Ludzie kontra orkowie, dwa kontynenty, dwie kampanie z różnymi historiami. Budujesz bazę, zbierasz złoto i drewno, szkolisz jednostki i eliminujesz wroga. Na papierze nic rewolucyjnego — poza tym, że Blizzard zrozumiał, iż szczegóły i dopracowanie decydują o różnicy między przeciętnością a kultową klasyką.
Sterowanie jest proste, zaznaczanie grup jednostek myszą działało według ówczesnych standardów płynnie. Każda strona ma lustrzane jednostki z drobnymi różnicami — orkowie mają trolle, ludzie elfy, orkowie szamanów, ludzie paladynów. Drzewko technologiczne jest wystarczająco głębokie, by nagradzać strategiczne myślenie, ale nie na tyle skomplikowane, by zniechęcać nowicjuszy. Źle zestarzała się sztuczna inteligencja własnych jednostek — utykają za drzewami, toną na brzegu bez rozkazów i ignorują wrogów na widoku. Mikrozarządzanie, które dziś uważamy za standard, oznaczało tu dosłownie prowadzenie każdego żołnierza za rękę.

Warcraft II kojarzy mi się głównie z atmosferą. Muzyka skomponowana dla każdej rasy, orkowy warkot przy każdym kliknięciu, riposta kapitana statku, gdy zbyt długo go dręczysz — to rzeczy, które wypaliły się w pamięci i zostały tam przez trzydzieści lat. Grafika w rozdzielczości VGA wyglądała fantastycznie w 1995 roku i do dziś ma uczciwy urok pixel artu. Gra oferowała też edytor map i rozgrywkę wieloosobową przez modem lub sieć — dla połowy moich kolegów z klasy było to pierwsze spotkanie z pojęciem „LAN party”, choć my wtedy mówiliśmy po prostu „przynieś komputer do nas”.

Dziś Warcraft II to pozycja obowiązkowa dla każdego, kto chce zrozumieć korzenie gatunku albo po prostu poczuć, na czym Blizzard zbudował całe imperium. Można w niego zagrać w przeglądarce bez instalacji, bez sterowników, bez szukania po szafach starych dyskietek. Czterdzieści misji w obu kampaniach to dobrze spędzony weekend. A jeśli brak automatycznego mapowania albo ręcznego rozmieszczania robotników cię zniechęca — to nie wada, to epoka.