Tommy's Icicles

Unik w lewo. Unik w prawo. Oberwij. To cała gra. Tommy's Icicles z 1986 roku nie marnuje twojego czasu na wstępy — po prostu zrzuca lód z góry ekranu i rzuca ci wyzwanie, byś to przetrwał.

Nie ma tu fabuły, żadnego odprawy przed misją, żadnej księżniczki do uratowania. Jesteś Tommym, przypuszczalnie jakimś biedakiem stojącym pod sklepieniem jaskini z pragnieniem śmierci, a twoim jedynym zadaniem jest nie dać się nadziać na spadające sople. Pole gry to pojedynczy ekran. Sople spadają coraz szybciej wraz z upływem czasu. To cała dokumentacja projektowa, od początku do końca.

Sterowanie jest równie okrojone jak koncepcja — ruch w lewo, ruch w prawo, nie stój w miejscu. O powodzeniu tego rodzaju gry decyduje to, czy ruch wydaje się sprawiedliwy, czy pola kolizji są uczciwe, czy w chaosie da się wyczytać jakiś rytm, czy jest to tylko losowa kara. Na terytorium shareware'u MS-DOS z 1986 roku brało się to, co dostawało. Czasami działa. Czasami rzecz spada ci prosto na głowę, zanim zdążysz zarejestrować, że w ogóle istnieje. Czy Tommy's Icicles ląduje po właściwej stronie tej granicy, każdy gracz rozstrzyga sam w ciągu pierwszych trzech minut.

Gry takie jak ta były wszędzie we wczesnych i środkowych latach osiemdziesiątych, klonowane na każdą platformę od ZX Spectrum po Apple II. Jedna osoba z kompilatorem i wolnym weekendem mogła wytworzyć coś takiego, wgrać to na BBS i nagle dzieciaki na trzech kontynentach przeklinały na swoje monitory. Nie ma w tym wstydu. Tak właśnie oddychał ten ekosystem. Tommy's Icicles to migawka tamtej chwili — sprzed czasów, gdy wartości produkcyjne stały się ceną wstępu, gdy pomysł naszkicowany na serwetce wystarczał, by wypuścić coś prawdziwego. Nie dojrzało do miana klasyka, ale też nie udawało, że nim jest.

Dziś siedzi w przeglądarce, co jest dokładnie miejscem, gdzie coś takiego przynależy. Żadnej instalacji, żadnej konfiguracji DOSBoksa, żadnego przekopywania się przez katalogi archiwum. Wczytujesz to, grasz przez pięć minut, po czym albo gonisz za rekordem, albo zamykasz kartę. Jeśli masz słabość do surowego, niedopracowanego krańca epoki DOS-a — rzeczy poprzedzających nawet samą koncepcję samouczka — Tommy's Icicles zaspokaja tę potrzebę, nie żądając wiele w zamian. Tylko uważaj na głowę.