Star Command - Revolution

Kiedy ostatnio grałeś w strategię, w której twórcy nie bali się oddać ci sterów w całości? Star Command: Revolution od pierwszych chwil rzuca cię prosto w dowodzenie flotą kosmiczną i czeka, co z tym zrobisz. Nie ma samouczka trzymającego cię za rękę i tłumaczącego przez trzy godziny, do czego służy jednostka.

To klasyczna strategia sci-fi z wyglądem z czasów, gdy komputery wolały rysować linie niż fotorealistyczne tekstury. Obejmujesz dowództwo nad flotą, wyruszasz na misje zwiadowcze, planujesz turowe bitwy i decydujesz, jak rozdzielić zasoby. Sześciany i piramidy statków kosmicznych przesuwają się po mapie w kratkę na twój rozkaz. To przemyślane, ale trudno nazwać to modnym.

Grasz w czasie rzeczywistym z możliwością pauzy — co jest, szczerze mówiąc, najlepszym wynalazkiem od dawna. Jednostki słuchają rozkazów i robią to, co im każesz — nie rzucą się same w ogień jak w jakiejś nastawionej na akcję grze. Sterowanie wydaje się intuicyjne; jeśli kiedykolwiek grałeś w StarCrafta albo Warcrafta, od razu się odnajdziesz. Kłopot zaczyna się, gdy zawodzą cię nerwy — czasem czujesz to trzy kroki naprzód, a i tak nie wychodzi tak, jak to sobie wyobrażałeś.

Revolution to jeden z tych tytułów, które w latach dziewięćdziesiątych próbowały konkurować z Command & Conquer i StarCraftem, ale wylądowały w środkowej lidze. Nie był zły, po prostu niezbyt oryginalny. Dziś znajdziesz go raczej jako ciekawostkę historyczną — dowód, że nie każda strategia musiała być megahitem, by mieć w sobie dokładnie właściwą dawkę spokoju i odpowiedzialności.

Jeśli ciągnie cię do komputerowego sci-fi z epoki, w której grafiki nie mierzyło się w gigabajtach, a myślenie liczyło się bardziej niż refleks, z perspektywy czasu wciąż wygląda całkiem solidnie. To solidny środek między strategiami, które pamiętasz na pamięć, a tymi, o których świat zupełnie zapomniał.