Spelling Fun One

Kiedy pierwszy raz zerknąłem na Spelling Fun One, oczekiwałem edukacyjnej gry, która znudzi mnie tak jak nauka angielskiego w czwartej klasie. I właśnie to był problem – to nie była nauka, to była czysta tortura.

To edukacyjna aplikacja z końca lat osiemdziesiątych na MS-DOS, która uczyła angielskich słówek za pomocą prostych zagadek i ćwiczeń. Zadanie polegało na ułożeniu liter na ekranie i tworzeniu prawidłowych słów zgodnie z podanymi wskazówkami. Grafika była monochromatyczna albo w najlepszym przypadku w najbardziej podstawowych kolorach – typowe dla czasów, gdy komputery jako narzędzia dydaktyczne były traktowane serio, bez żadnej troski o rozrywkę.

Sterowanie działało za pomocą kursora i klawiatury, nic skomplikowanego. Wpisywałeś słowo, gra mówiła, czy trafiłeś, i szedłeś dalej. Żadnej animacji, żadnej historii, żadnego pojedynczego powodu, dla którego wolałbyś siedzieć z tym niż z książką. Niektóre gry umiały owinąć naukę w zabawną mechanikę albo fabułę – Spelling Fun One z tego zrezygnowało i po prostu wypluwało słowa jak automat z cukierkami.

Co ciekawe, był to dokładnie standard tamtych czasów. Kiedy szkoła miała komputer, było to wydarzenie. A kiedy na nim pojawiało się coś do nauki angielskiego, tysiące dzieci grało w to bez żadnej alternatywy. Dziś za takie podejście dostałbyś jedną gwiazdkę na Steamie, ale wtedy był to standard.

Z perspektywy retro gracza nie ma dziś powodu, by w to grać. To ani nostalgia, ani wyzwanie – to tylko archiwalny eksponat w historii edukacji komputerowej. Jeśli lubisz retrogaming związany z nauką, na dyskietkach znajdziesz ciekawsze rzeczy. To jest po prostu świadectwo epoki, w której ludzie wierzyli, że sama obecność komputera zmieni cokolwiek w naukę.