Racer

W latach dziewięćdziesiątych, gdy mówiłeś "chcę się ścigać", łapałeś Cramona, Wipeout albo przynajmniej Road Rash. Racer z 1994 roku był bardziej skromnym wyborem — i w tym tkwił jego problem. Prosta gra wyścigowa na MS-DOS, która próbowała dostarczyć prędkości i adrenaliny, ale zagubiła się wśród setek podobnie bezbarwnych tytułów.

Siadasz za kierownicą, wybierasz tor i jedziesz. Nic więcej, nic mniej. Bez historii, bez tuningu, bez powodu, żeby wygrać. Tutaj nie chodzi o to, żeby być najszybszym — chodzi o fakt, że gra działa i istnieje. Mechanika stara jak świat — jedziesz prosto, skręcasz, gra próbuje udawać, że to zabawa.

Grafika odpowiada epoce: niska rozdzielczość, tory w jednym kolorze, przeciwnicy jako prosta sztuczna inteligencja. Tu nie ma nic, co by cię przykuło. Żaden dźwięk silnika, który by cię zaskoczył — tylko cisza albo przytłumiona elektronika, która znika z twojej głowy w momencie, gdy to wyłączysz. Sterowanie podstawowe, bez finezji; czujesz, że gra nie ma duszy, tylko instrukcje.

Racer należy do ogromnej grupy gier zapominanych w lodowatym tempie. Nie wygląda ani na przełom, ani na porażkę — bardziej jak notatka, której nie zauważyłeś, gdy przeglądałeś sklep z grami. W latach dziewięćdziesiątych każdy miał kilka takich tytułów, grał w nie, gdy nie było nic lepszego, a potem je usuwał.

Dziś możesz to uruchomić przez emulatory albo DOSBox, ale czeka cię godzina stereotypowej nudy bez żadnych specjalnych niespodzianek. To nie jest złe — to po prostu takie sobie. Jeśli chcesz retro wyścigów, weź cokolwiek z nazwy, którą rzeczywiście pamiętasz. Pomiń ten.