Punisher, The - Eternity Disk

Dach, rewolwer i twarz, która widziała zbyt wiele krwi. The Punisher: Eternity Disk nie zadaje pytań — po prostu celuje w ekran i pociąga za spust. Wydana przez Elmer Interactive w 1990 roku dosowa wersja najbardziej bezlitosnego mściciela Marvela to coś, co powstaje, gdy bierzesz licencję i budujesz coś, bo możesz, a nie dlatego, że wiesz, po co.

Jesteś Frankiem Castle'em i polujesz w izometrycznych miejskich sceneriach na szumowiny, które zniszczyły wszystko. To przygodowa gra akcji, która przeskakuje między walką w czasie rzeczywistym a wolniejszymi sekwencjami eksploracji, zależnie od tego, która część akurat postanowi się obudzić. Fabuła jest na tyle cienka, że widać przez nią na wylot — źli istnieją, ty istniejesz, by ich skasować — ale to niemal sedno sprawy. To nie opowiadanie historii; to licencja na włóczenie się i strzelanie.

Widok izometryczny nadaje wszystkiemu lekko sztuczny wygląd, a sterowanie sprawia wrażenie, jakby walczyło z tobą, zamiast ci służyć. Poruszanie się po tych dioramowych ekranach oznacza ciągłe korekty kierunku, a walka jest toporna w ten sposób, że nie masz pewności, czy coś trafiłeś, czy po prostu samo postanowiło umrzeć. Animacje są sztywne, reakcje stłumione i cały czas towarzyszy ci wrażenie, że gra bardziej interesuje się istnieniem niż tym, by w nią grano. Strzelanie przypomina mniej zemstę, a bardziej przedzieranie się przez melasę z pistoletem w ręku.

Przed całkowitym zapomnieniem ratuje ją ta surowa, niewypolerowana desperacja. To nie próbuje być sztuką; próbuje być grą o Punisherze, a w 1990 roku oznaczało to zbryzganą krwią scenerię, garść broni i żadnych przeprosin. Sprite'y mają ten ziarnisty dosowy urok i jest coś niemal uczciwego w tym, jak mało udaje coś, czym nie jest.

Dziś Eternity Disk to eksponat muzealny — ten rodzaj gry, którą odpalasz w przeglądarce, żeby zrozumieć, jak działały licencje, zanim ktokolwiek zapytał, czy gra jest w ogóle dobra. To nie ukryta perełka. Nie jest nawet na tyle dobra, by nazwać ją niedocenioną. Ale jeśli spędziłeś lata dziewięćdziesiąte zgarbiony nad klawiaturą, czekając, aż takie eksperymenty się wczytają, drapie coś konkretnego. Tylko nie oczekuj, że Frank będzie poruszał się szybciej niż człowiek z bardzo starym kręgosłupem.