Ninja Kazan

Grę Ninja Kazan wypuściło do salonów gier w 1988 roku japońskie Jaleco, w samym środku okresu, gdy motyw ninja był w grach na monety nie do uniknięcia. To jednoosobowa gra akcji z widokiem z boku, oparta na nieustannym ruchu naprzód, falach przeciwników i wyczuciu skoków nad przepaściami i przeszkodami. Jaleco należało wówczas do średniej wielkości japońskich producentów, którzy szybko wypuszczali kolejne automaty, stawiając na rzemiosło zamiast na wielkie budżety.

Projektowanie automatów pod koniec lat 80. rządziło się własną logiką, a ta gra ściśle się jej trzyma. Poziom trudności jest dostrojony tak, by monety nie przestawały wpadać: pierwsze minuty są do opanowania, potem presja rośnie, a pojedynczy błąd zwykle okazuje się zabójczy. Jedno podejście trwa minuty, nie godziny. Zaletą jest to, że możesz spróbować od razu, bez wcześniejszego studiowania czegokolwiek.

Wizualnie gra odpowiada ówczesnemu standardowi japońskich automatów — jaskrawe, czytelne sprite'y, wielowarstwowe tła i animacja, jak na 1988 rok, bardzo żwawa. Dźwięk generuje chipowa synteza, a jego ostry, natarczywy charakter jest typowy dla tamtego okresu.

Możesz zagrać w nią bezpośrednio w przeglądarce tutaj, dzięki emulacji MAME, co w przypadku gier arcade ma większe znaczenie niż w przypadku czegokolwiek innego: oryginalne płyty są dziś przedmiotami kolekcjonerskimi i nie ma innego realnego sposobu, by do nich dotrzeć. Takie gry idealnie nadają się do emulacji — krótkie sesje, natychmiastowy start i brak potrzeby zapisywania stanu, by cieszyć się rozgrywką. Każdy, kto lubi akcję z lat 80., w której wszystko rozstrzyga refleks, zrozumie cały projekt w ciągu trzydziestu sekund, a właśnie to miał osiągać automat z 1988 roku.