Mangià

Mangià zostało wydane przez Spectravision na Atari 2600 w 1983 roku i jest jednym z najdziwniejszych pomysłów, jakie kiedykolwiek ukazały się na tej maszynie. Tytuł to włoski tryb rozkazujący „jedz!” i dokładnie na tym polega zadanie. Wcielasz się w chłopca siedzącego przy kuchennym stole, podczas gdy jego matka stawia przed nim jeden talerz makaronu za drugim — i nie przestanie, dopóki jego brzuch dosłownie nie pęknie, co gra skrupulatnie ci pokazuje.

Nie da się tego wszystkiego zjeść, więc prawdziwą mechaniką jest oszukiwanie. W oknie siedzi kot, po podłodze biega pies, a ty możesz rzucać talerze jednemu albo drugiemu. Haczyk w tym, że matka od czasu do czasu się odwraca, a przyłapanie przynosi okrutnie logiczną karę: kolejną porcję. Cała gra jest więc przeciąganiem liny o uwagę. Obserwujesz matkę, oceniasz, kiedy patrzy w inną stronę, i prowadzisz w głowie rachunek, ile jeszcze dasz radę przełknąć samemu.

Technicznie jest to rzecz skromna nawet jak na 1983 rok. Jeden ekran, garstka sprite'ów, brak progresji — gra po prostu przyspiesza, aż przegrasz. Zabawa trwa minuty, a nie godziny, i po kilku próbach zobaczysz wszystko, co ma do zaoferowania.

To, co zostaje w pamięci, to czarny humor i założenie, na które dziś nikt by nie wpadł: gra, w której jedzenie jest wrogiem, a rodzicielska troska bronią. Północnoamerykański kartridż należy też do najrzadszych na całym 2600, więc większość osób, które znają ten tytuł, nigdy nie miała go w ręku. Już samo to sprawia, że warto poświęcić mu kilka minut, choć jest tak prosty.

Mangià działa na oldgame.cz bezpośrednio w przeglądarce, bez instalowania czegokolwiek.