LameDuke

Witaj w Duke City z 1997 roku, gdzie wszystko poszło nie tak. LameDuke to w zasadzie prekursor Duke Nukem 3D – prototyp wydany przez twórcę 3D Realms, zanim legendarna strzelanka akcji stała się klasykiem kultowym. I to taki dziwny hybryd: masz tu już znaną powierzchnię sławnej gry, ale wszystko jest niedokończone, zaniedbane, często wręcz straszne.

W zasadzie to strzelanka pierwszoosobowa w stylu Dooma, choć już wtedy twórcy podchodzili do tego z większymi ambicjami w treści i atmosferze. Jesteś zmutowanym Duke'em poruszającym się przez futurystyczne miasto i miejsca nawiedzone przez obcych. Cel jest znany: strzelaj do wszystkiego, co się rusza, zbieraj zdrowie i amunicję, staraj się przetrwać. Gra spełnia podstawowe wymagania gatunku – to prawdziwa stareńka strzelanka w duchu połowy lat dziewięćdziesiątych.

Ale rozgrywka? Tę trzeba wybaczyć. Sterowanie jest sztywne, ruch po mapie ciężki i powolny, strzelanie nie daje satysfakcji. Bronie strzelają z iskrą zaledwie, przeciwnicy zachowują się głupio i przewidywalnie, a najgorsze – poziomy są bezbarwne i chaotycznie zaprojektowane. Czuć, że to roboczy szkic, hak kodu, w którym twórca testował pomysły i wciąż szukał, jak to powinno wyglądać. Grafika jest surowa, bez tego ducha, który Shadow Warrior później wydobył na powierzchnię.

Dziś gram w to głównie z historycznej ciekawości – chcę zobaczyć, jak daleko pierwsza próba odbiegała od wykończonego Duke Nukem 3D. To pouczające porównanie. Ta gra wyraźnie pokazuje, ile pracy włożono w ten klasyk, ile zostało dopracowane, przerobione i poprawione. Grać dla zabawy? Nie warto się trudzić. To bardziej eksponat muzealny – relikt, który odpalisz w przeglądarce na chwilę, zerknij, jak to wyglądało kiedyś, a potem wróć do Duke'a, który naprawdę zasługuje na twój czas.