Edna

Kiedy uruchamiasz Ednę, czeka na ciebie tajemnica — taka, która nie chce się odsłonić. Ta gra z 1997 roku na pierwszy rzut oka nie wygląda na wiele — to przygodówka point-and-click o cichym, niepokojącym podtekście. Nikt nie wydał jej oficjalnie, nikt nie przyznaje się do autorstwa. Istnieje. To wszystko, co wiesz.

Balansując na granicy między przygodówką point-and-click a eksploracją, poruszasz się po zimnych, monochromatycznych przestrzeniach bez wyraźnego celu. Zbierasz przedmioty, oglądasz statyczne ekrany, czytasz fragmentaryczne teksty. Nie ma tradycyjnej fabuły, tylko atmosfera, która próbuje powiedzieć coś ważnego, nie mówiąc tego wprost. Cisza jest częścią gry — żadnej muzyki, żadnych głosów, tylko odgłos twoich kroków i od czasu do czasu kliknięcie.

Mechanika jest prosta, wręcz oszczędna. Klikasz, bierzesz rzeczy, łączysz je, idziesz dalej. Nie ma presji, by się spieszyć ani rozwiązywać zagadki logiczne. Zamiast tego wędrujesz przez coś, co przypomina pamiętnik albo prywatne archiwum — coś głęboko osobistego, zwłaszcza gdy tego nie rozumiesz. Granie w to jest niemal medytacyjne, choć chwilami frustrujące, kiedy nie widzisz, dokąd iść ani co robić dalej.

Edna przypomina mniej grę, a bardziej znalezisko archeologiczne. Utkwiła w pamięci pasjonatów starych komputerów nie z powodu znakomitej rozgrywki, lecz dlatego, że nie daje się zapomnieć. Jest w niej coś niewygodnego, coś autentycznego — poczucie, że zaglądasz w coś, co nigdy nie było przeznaczone dla szerokiej publiczności. Era DOS-a dodaje do tego kolejną warstwę, przyprószoną kurzem elektroniki sprzed dziesięcioleci.

Jeśli chcesz zanurzyć się w atmosferze i nie potrzebujesz zabawnej mechaniki, możesz dziś zagrać w Ednę w przeglądarce albo emulatorze. To nie jest gra dla każdego. To nawet nie jest gra w klasycznym sensie. To raczej duch, którego czas nie potrafi wyegzorcyzmować.