Dismal Passages - Part I- The Wicked Curse

Gdy widzisz w grze zdanie „Curse upon you!” zapisane ze spacją przed pierwszym znakiem, wiesz, że czeka cię coś wyjątkowego. Dismal Passages to tekstowa przygodówka z 1992 roku, która udaje wsparcie dla starszych komputerów, ale w rzeczywistości jest bardziej eksperymentem niż skończonym produktem. Brak wydawcy w spisach, brak jasnego gatunku w katalogach — gra zachowuje się, jakby chciała istnieć w ukryciu.

To klasyczna tekstówka, w której wpisujesz polecenia, a gra opisuje, co się dzieje. Wokół ciebie jest Wicked Curse — jakaś zła klątwa, którą musisz rozwikłać. Dźwięk? Żaden. Grafika? Tylko czarny terminal. Jedynie tekst, który stopniowo się przed tobą odsłania. Gubisz się w ciemności, szukasz przedmiotów, rozwiązujesz tajemnicę. To jak czytanie dziennika kogoś, kto właśnie znalazł się w piekle.

Grasz za pomocą klasycznych komend — go, take, examine. Sterowanie jest prymitywne, parser zna tylko podstawowe słowa. Jeśli wpiszesz coś, czego gra się nie spodziewała, dostajesz błąd. Ale jednocześnie właśnie ten dialog między tobą a maszyną tworzy duszną atmosferę. Nie jesteś tu dla grafiki czy dźwięku. Jesteś tu dla wyobraźni i oczekiwania na to, co przydarzy ci się za chwilę.

Takich gier już się nie robi. Dziś gramy dla efektów, dla wizualiów, dla historii dyktowanych przez scenarzystę. Dismal Passages pochodzi z czasów, gdy gra była dialogiem między twórcą a graczem w jego głowie. Nie jest pozłacana, jest ołowiana.

Zagrać w nią dziś to wejść w przeszłość bez mapy. Brakuje ci instrukcji, czekanie trwa dłużej, mieszasz frustrację ze strachem, że przegapisz coś ważnego. Ale właśnie dlatego warto — żeby spróbować, jak grało się w gry, gdy gra była tylko tekstem i wyobraźnią. W emulatorze MS-DOS otwiera się jak grobowiec, który nie chciał zawracać sobie głowy dbaniem o piękno.