D-Day - America Invades

Odpowiedź brzmi: Normandia, czerwiec 1945, a ty dowodzisz amerykańskimi siłami naziemnymi. D-Day - America Invades to zasadniczo wojskowy kalkulator zawinięty w interfejs DOS-a, gdzie strategia oznacza decydowanie, ile czołgów wysłać w lewo, a ile w prawo. Jeśli drugą wojnę światową można by wygrać tak łatwo, skończyłaby się w weekend.

To symulator inwazji, w którym patrzysz na mapę Normandii z widoku z lotu ptaka i dowodzisz jednostkami, wprowadzając rozkazy. Celem jest przebijanie się przez siły niemieckie, zdobywanie strategicznych punktów i unikanie strat większych niż rozsądne. Gra udaje szczegółowość – masz liczniki amunicji, statystyki morale, liczby strat – ale bez prawdziwej rozgrywki to tylko teatr. Są jednostki, są liczby, jest logika, ale gra się w to nudno jak siedzenie na ławce w poczekalni.

Mechanika sprowadza się do przydzielania rozkazów i czekania, aż jednostki się poruszą. Nie ma żadnej akcji w czasie rzeczywistym, żadnego tempa. Planujesz swoją turę, komputer bierze swoją, a ty widzisz, co się stało. Grafika jest spartańska – pikselowe czołgi na pikselowym terenie – i prawie żadnej animacji. Sterowanie przez menu jest wolne i nużące. Po godzinie patrzysz na zegar. Po dwóch godzinach wiesz, że już nie wrócisz.

Strategie i symulatory były modne w dziewięćdziesiątych, ale tylko lepsze z nich utrzymywały uwagę. D-Day - America Invades był zaskakująco pusty, mimo niezłej przesłanki. To było bardziej ćwiczenie szkoleniowe niż gra, a ćwiczenia szkoleniowe są dla żołnierzy, nie dla graczy szukających rozrywki. Dziś czuje się to dokładnie jak pojedyncze kliknięcia myszą na jednostkach – wszystko bez rozmachu, bez napędu, bez powodu, by się tym przejmować.

Zagrać w to dziś? Tylko jeśli jesteś ciekawy, jak wyglądały najbardziej szare zakamarki produkcji gier z połowy dziewięćdziesiątych. Poza tym sięgnij po Panzer General albo cokolwiek z pulsem. Ten symulator swój zostawił w domu.