CHAMP Ms. Pac-em

Ms. Pac-Man pewnie nie spodziewała się, że zostanie mistrzynią. Ta DOS-owa perełka z lat dziewięćdziesiątych to po prostu wariacja na temat klasyka – podrasowana dla pań, a raczej dla ludzi, którym oryginał wydawał się odrobinę zbyt nudny. CHAMP Ms. Pac-Man nie wnosi wiele nowego, zmieniono tylko kolory i od czasu do czasu mapę.

To labiryntowa zjadaczka, w której sterujesz damą w różu, zbierasz kropki, a cztery duchy cię ścigają. Cel jest taki sam jak w oryginale – wyczyścić poziom i przejść do następnego. Gra opiera się na prostej zasadzie: ruch, wyczucie czasu i uczenie się schematów zachowania duchów.

Sterowanie jest proste – strzałki poruszają postacią i to wszystko. Wersja DOS-owa działa płynnie, grafika jest bardziej kolorowa niż w klasyku, a dźwięk to ten typowy trzask PC speakera. Granie jest wygodne w tym sensie, że nic się nie psuje, ale też nic nie zachwyca. Poziomy stopniowo przyspieszają, duchy stają się nieco mniej przewidywalne, ale po chwili zorientujesz się, że to wciąż nic, czego byś nie znał od lat osiemdziesiątych.

Po co to w ogóle istnieje? Bo w latach dziewięćdziesiątych opłacało się wracać do tych automatowych gier i oferować je jako retro rozrywkę na komputery domowe. Ms. Pac-Man była popularnym wariantem z własną bazą fanów. Ten port nie jest zły, tylko niepotrzebny – jeśli masz ochotę na Pac-Mana, oryginał sprawdza się równie dobrze. Nowością jest tu tak naprawdę głównie żeńska bohaterka, co w wersjach automatowych było sporą sprawą.

Dziś to raczej ciekawostka. Jeśli przekopujesz się przez stare gry DOS-owe i tęsknisz za labiryntowymi zjadaczkami, odpali się w przeglądarce bez większego zamieszania. Dla młodszych graczy albo osób szukających czegoś nowatorskiego to tylko oddział migających kwadracików bez duszy. Ale jako fragment historii gier, pokazujący, jak wydawcy próbowali ożywić lata osiemdziesiąte, ma swoje miejsce.