Cannonade

Kiedy uruchamiasz Cannonade, wita cię najczystsza forma klikanej strzelanki w jej najbardziej podstawowym trybie. Żadnych fajerwerków, żadnych ozdobników na pulpicie — tylko płótno zapełniające się pociskami i twoją frustracją. Ten mały DOS-owy program z 1993 roku nikogo nie uczyni sławnym.

Jesteś artylerią. Twoje działo się obraca, regulujesz kąt podniesienia, zmieniasz siłę strzału i próbujesz trafić w cele przesuwające się po ekranie. Fizyka działa z grubsza — pocisk leci, spada, trafiasz albo pudłujesz. Każda nowa fala przynosi więcej wrogów w większej liczbie miejsc, a twój nadgarstek z każdym kliknięciem zaczyna przypominać starą maszynę do pisania. Sterowanie jest tak proste, że niemal obraźliwe — nie ma tu krzywej umiejętności, po której dałoby się wspinać.

To, co oferuje Cannonade, to czysta powtarzalność. Kliknij, wyceluj, strzel, patrz, jak chybia. Spróbuj jeszcze raz. Poklikaj więcej. I znowu. Grafika jest płaska, monotonna — niebieskie działo, białe pociski, ciemne tło. Dźwięk? Wystrzały brzmią jak pstrykanie palcami. Żadnego stylu, żadnych efektów, które by cię zatrzymały. Tylko ta przeklęta potrzeba dotarcia do kolejnej fali.

W latach dziewięćdziesiątych był to wystarczający trening refleksu, gdy miałeś pięć minut między graniem w Something Fierce a czekaniem, aż demo ściągnie się przez modem. Dziś nawet nostalgicy go nie tkną — grasz bez pasji, bez żadnego celu poza „iść naprzód”. Fizyka balistyki to jego jedyna zaleta.

Jeśli chcesz poczuć się jak strzelec z lat dziewięćdziesiątych i kochasz proste, nudne strzelanki bez fabuły, możesz go wygrzebać w archiwach. Ale znajdziesz go dlatego, że został zapomniany, a nie dlatego, że jest dobry. Granie w niego w przeglądarce to kwestia archiwalnego obowiązku, nie rozrywki.