Alien Maze

Trzy piksele szerokości, ruch w tempie lodowca i obcy, który poluje na ciebie w korytarzach wyglądających identycznie. Oto Alien Maze, gra na Spectrum z 1983 roku, w której cały dramat mieści się na ekranie wielkości znaczka pocztowego. V. Ward zaprojektował coś w rodzaju cyfrowej zabawy w kotka i myszkę w monochromie i, szczerze mówiąc, myszka ma lepsze szanse.

Założenie jest najprostsze z możliwych: przejdź dwukolorowy labirynt, dotrzyj do wyjścia, nie daj się złapać. Twoja postać to ledwie kropka na ekranie – sprite tak minimalny, że można się zastanawiać, czy w ogóle tam jest, czy to tylko smuga na monitorze. Obcy ściga cię po labiryncie z determinacją Roomby, która złapała twój trop. Nie ma żadnych bonusów, sprytnych sztuczek ani nagłych odwróceń losu. To czysta ucieczka, czyste rozpoznawanie wzorców, czyste szczęście.

Tym, co sprawia, że Alien Maze jest raczej męczące niż emocjonujące, jest tarcie między zamiarem a wykonaniem. Korytarze są na tyle wąskie, że będziesz ocierać się o ściany i tracić rozpęd – albo gorzej, zaliczać kolizję, bo hitbox jest mniej więcej tak wyrozumiały jak zardzewiała pułapka na niedźwiedzie. Ruch wydaje się ociężały, jakbyś prowadził autobus, a nie uciekał przed śmiercią. Obcy natomiast porusza się z niemal bezczelną przewidywalnością, podążając trasami patrolowymi, które powtarzają się, dopóki ich nie rozgryziesz. A kiedy już to zrobisz, napięcie znika. Nie chodzi o to, że gra jest trudna; chodzi o to, że jest nużąca.

Jak na standardy połowy lat osiemdziesiątych była to przyzwoita robota. Posiadacze Spectrum widywali gorsze gry labiryntowe, a monochromatyczna estetyka była po prostu tym, jak rzeczy wyglądały – nie wyborem, lecz ograniczeniem, które wszyscy akceptowali. Alien Maze bez trudu mieściło się wśród dziesiątek podobnych tytułów wypełniających budżetowe składanki. Nie zapadało w pamięć, bo było dobre; było zapominalne, bo było funkcjonalne. Gra, która działała, ledwo, i nie wymagała od ciebie niczego poza cierpliwością.

Dziś to relikt konkretnego czasu, kiedy test refleksu rodem z salonu gier na komputerze domowym wydawał się prawdziwą rozrywką. Emulator Spectrum pozwala jej działać płynnie, co jest niemal gorsze – teraz możesz doświadczyć pełnej frustracji bez szumu starzejącego się sprzętu jako wymówki. Jeśli ciekawi cię, na czym tysiące posiadaczy Spectrum zmarnowało godzinę, znajdziesz to tutaj. Tylko nie oczekuj, że cię wciągnie.