Airline Simulator

Gdy po dwudziestu latach wróciłem do Airline Simulator, zaskoczyło mnie, ile nudy kryło się w tym DOS-owym pudełku. Mimo to warto zebrać siły i przeklikać się przynajmniej przez pierwsze kilka lat działalności.

To symulacja ekonomiczna, w której prowadzisz linię lotniczą od zera. Kupujesz samoloty, zatrudniasz załogę, ustalasz trasy, dbasz o przychody. Cel jest jasny: rozwinąć prosperującą linię lotniczą, konkurować z rywalami, nie zbankrutować. Wszystko dzieje się w prostym interfejsie tekstowym z mnóstwem tabel i liczb. Atmosfera jest jak w arkuszu kalkulacyjnym, który postanowił zostać grą wideo.

Gra dosłownie gra sama. Klikasz, wyskakują liczby, czekasz miesiąc za miesiącem, żeby zobaczyć, jak zmieniają się twoje konta. Nie ma presji, nie ma dramatu, tylko bierne obserwowanie wykresów i bilansów. Gdy wszystko działa dobrze, przestaje cię interesować. A gdy zaczyna się sypać, siedzisz w tym tak głęboko, że po prostu się poddajesz. Sterowanie jest logiczne, ale skonstruowane nudno, bez jednej sztuczki, która zamieniłaby nudę w zabawę.

W latach dziewięćdziesiątych symulacje typu tycoon miały ogromny urok. Airline Simulator był częścią tego trendu, ale bez geniuszu, który cechował lepsze tytuły. Przyniósł realizm, ale nie był przy tym interesujący. Dziś wygląda jak projekt szkolny.

To nie jest zła gra, to po prostu gra, w którą grało się, żeby zabić czas, a nie żeby się bawić. Możesz w nią zagrać w przeglądarce przez emulatory, jeśli lubisz patrzeć, jak zmieniają się liczby. Ale szczerze — jest sto lepszych sposobów na spędzenie wolnego czasu.