Soldier Blade

Soldier Blade zamyka konsolową linię Star Soldier od Hudsona. Wydana na PC Engine w lipcu 1992 roku i na TurboGrafx-16 we wrześniu tego samego roku, jest pionowo przewijaną strzelanką na maszynie, której takich gier nie brakowało, i pozostaje jedną z najłatwiejszych do polecenia komuś, kto nie czyta po japońsku.

Siedem etapów, wszystkie szybkie. Typ broni wybiera się kolorem: chwyć czerwoną, niebieską lub zieloną kapsułę i twój statek przekonfiguruje się, a wśród opcji jest rozproszony strzał i przebijający laser. Sprytnym elementem jest zapas. Do trzech dodatkowych wzmocnień gromadzi się w skrzynce na krawędzi ekranu i można je zrzucić w każdej chwili jako ciężki atak czyszczący ekran. Ten sam zapas pełni funkcję zdrowia, bo trafienie kosztuje cię zgromadzoną moc, a nie zabija od razu. Ta jedna decyzja projektowa czyni grę zauważalnie łagodniejszą od rówieśników, nie odbierając przy tym napięcia.

Co zestarzało się najlepiej, to rytm. Wrogowie przybywają w czytelnych formacjach, przewijanie nigdy się nie zacina, a bossowie sygnalizują ataki wystarczająco wyraźnie, by śmierć prawie zawsze była twoim własnym błędem, a nie zasadzką. Soundtrack to jedna z najlepszych prac na tym sprzęcie. Oprócz głównej kampanii są dwu- i pięciominutowe tryby Caravan, japoński format polowania na wynik, w którym wyciska się jak najwyższy wynik w ustalonym limicie czasu, i to właśnie tam leży większość długofalowego życia tej gry.

Działa prosto w przeglądarce, więc nie trzeba konfigurować emulatora, choć gamepad jest zdecydowanie zalecany, bo unikanie w późnych etapach jest niewygodne na klawiaturze. Recenzje w tamtych czasach były chłodne i narzekały, że gra nie wnosi niczego nowego, co jest prawdą i już niewiele znaczy. Soldier Blade nie jest nowatorska; to po prostu dobrze zbudowana, dobrze wyważona strzelanka, która nie marnuje czasu gracza, a trzydzieści lat później to się liczy bardziej niż liczyła się wtedy nowość.