Moonbase

Rok 1990, SimCity teprve rok na światach i jestem przekonany, że budowanie miast to szczyt gatunku. Wtedy ktoś wrzuca mi dyskietkę z Moonbase i nagle buduję bazę na Księżycu. Logiczny postęp.

Moonbase od Wesson International to symulator budowania, gdzie gracz konstruuje i zarządza bazą księżycową. Bez fabuły, bez antagonisty — tylko ty, powierzchnia Księżyca i zestaw modułów, które musisz sensownie połączyć. Przetrwanie bazy zależy od energii, zapasuów tlenu i tego, żeby rzeczy po prostu się nie waliły. Ambicje jak na tamte czasy solidne.

Grywalność to miejsce, gdzie gra zaczyna skrzypieć. Interfejs jest surowy aż do bólu — nie obrócisz budynkiem, trudno się domyślić, co właściwie każda struktura robi, a gra informacje wydaje oszczędnie. Tego samego braku przejrzystości cierpieli też wczesne tytuły Maxis, tyle że te jednak włożyły więcej pracy, by gracz przynajmniej miał pojęcie, gdzie postawić nogę. Tu sporo rzeczy uczysz się metodą prób, błędów i restartów. Grafika pasuje epoce — monochromatyczne lub czterystuklorowe otoczenie, minimalna animacja, nic co wyrwałoby ci dech w 1990 roku, ale funkcjonalne.

Moonbase zapamiętujemy jako rarytę, która szła dobrym kierunkiem i trochę zgubiła się po drodze. Symulator księżycowy był wtedy pomysł mniej więcej unikalny i sam pomysł był dobry. Gra jednak nie dopracowała doświadczenia użytkownika do poziomu, gdzie gracz mógłby w pełni skupić się na budowaniu zamiast walczyć z interfejsem. Postarzała się dokładnie tak, jak się dało spodziewać — mechanicznie przetrwała, wygodą nie.

Dziś docenią ją głównie kolekcjonerzy gatunku i ci, którzy lubią kopać w historii symulatorów budowania, zanim gatunek się porządnie ukształtował. Jako artefakt historyczny jest ciekawa. Jako rozrywka na popołudnie — tylko jeśli masz cierpliwość i nostalgię za epoką, gdy tutorial był luksusem a instrukcję czytało się naprawdę.