Kosmonaut

Kosmonauta startujący z Ziemi i lądujący na Księżycu — brzmi jak fabuła science fiction, a w rzeczywistości była to twoja misja w 1990 roku na komputerze IBM. Kosmonaut to dziwna hybryda platformówki i gry wyścigowej, której na pierwszy rzut oka nie dałoby się właściwie zaklasyfikować.

Grasz kosmonautą, który musi przemierzać różnorodne poziomy złożone z terenu, platform i przeszkód. Ale tu nie ma biegania czy skakania jak w klasycznych platformówkach — twoim środkiem poruszania się jest naprędce skonstruowany statek kosmiczny albo pojazd na kołach, a gra próbuje połączyć elementy unikania przeszkód z zbieraniem przedmiotów i presją czasu. Idzie to w parze z dynamiką, jakiej oczekiwałbyś od gry wyścigowej, tylko bez linii finiszu.

Sterowanie jest prymitywne, ale odpowiednie dla epoki. Klawisze strzałek przesuwają pojazd w lewo i w prawo, a gdzieś jest przycisk skoku albo klawisz przyspieszenia. Grafika pikselowa ma ten senny ośmiobitowy urok — dziwne małe postacie, monofoniczna muzyka dudniąca w tle, która utkwi ci w uszach na tyle długo, by doprowadzić cię do szału. Sama rozgrywka jest wolna, przymusowa i wrażenie takie, że grasz w coś, co powinno wyjść pięć lat wcześniej.

Kosmonaut nie jest grą, którą zapamiętasz jako szczyt projektowania gier. To raczej skromny eksperyment, który próbował czegoś nowego i nieco nie dotrzymał kroku. Mimo to był częścią archiwum gier, które cieszyły się ukrytą sympatią wśród amatorskich programistów w Czechach i Europie Środkowej — miejscach, gdzie komputery docierały wolno, a każda gra była mile widziana.

Dziś Kosmonaut jest głównie artefaktem, skarbnicą dla retro-entuzjastów, którzy chcą zobaczyć, jak wyglądały eksperymentalne próby przekształcenia rozgrywki platformowej w coś pomiędzy pojazdem a postacią. Jeśli kochasz stare gry komputerowe i nie odstrasza cię wolne tempo i dźwięki jak z musicalu z przemysłową harmonią, masz coś do wypróbowania. Wszyscy inni mogą po prostu o tym przeczytać i przejść dalej.