Gremlins 2 - The New Batch

Gremliny to stworzenia, które mnożą się w ciemności i wilgoci — w dziewięćdziesiątych to najczęściej znaczyło twój komputer. Ta gra pasowała tu jak ślimak do swojej skorupki.

To platformówka bezpośrednio związana z drugim filmem, w której wszystkie te przeokrutne stworzenia robią bałagan w środku nowojorskiego wieżowca. Twój Billy Peltzer tu nie pasuje — grasz jako Greta i Danny, próbując przetrwać w budynku pełnym tych obrzydliwych małych istot. Cel jest prosty — przejść przez poziomy, zebrać, co się da, zabić wszystko, co się rusza. Klasyka od Imageware, które miało prawa do wydawania adaptacji filmowych w czasach, gdy takie rzeczy były jeszcze dość proste.

Gra się w nią jak w każdą porządną platformówkę z tej epoki — skakanie, strzelanie, uważanie na spadanie. Ruch jest responsywny, bez tych nowoczesnych miękkich animacji, gdzie postać trzy sekundy myśli, zanim zdecyduje się ruszyć. Zachowanie Billy'ego ma tu sens — gremliny atakują z wielu stron, mają jak na swoje czasy niegłupie AI, a poziomy to nie tylko liniowe marsze do przodu. Chodzenie w obie strony, skakanie przez fragmenty mapy, szukanie kluczy — ta konstrukcja utrzymuje uwagę. Grafika to ascetyczna rozkosz dla oczu, a udźwiękowienie obyło się bez podkładania głosów, jest tylko muzyka i efekty. Sterowanie z klawiatury jest bezbłędne, bez tych frustrujących problemów z responsywnością, które często miała konkurencja.

Gra zestarzała się relatywnie dobrze. Boli trudność niektórych fragmentów, zwłaszcza późniejsze poziomy są niepotrzebnie surowe. Ale to właśnie typowe dla tamtej epoki — nie było żadnego ułatwiania, tylko twardy projekt gry bez litości. Atmosfera trzyma się dzięki wiernemu odwzorowaniu świata z drugiego filmu, i jeśli przeżyłeś tamte czasy, rozpoznasz w niej ducha dziewięćdziesiątych.

Sprawdzenie jej dziś w emulatorze ma sens, jeśli lubisz adaptacje filmowe i nie złamiesz się na trudniejszych fragmentach. To nie jest genialne, ale to konsekwentny rzemieślniczy produkt bez niepotrzebnych fajerwerków — właśnie tak robiono gry, kiedy gry wideo były jeszcze ostrożnie przechowywanymi komputerami w klimatyzowanych pokojach.