Young Stuff

Gra nazywa się Young Stuff i nikt naprawdę nie wie, kto ją stworzył. To już powinno coś powiedzieć na samym początku.

To przygodówka napędzana fabułą z 1993 roku na DOS, w której poruszasz się w tekstowo-audio środowisku, a gra próbuje opowiedzieć ci jakąś historię. Ale wszystko w niej jest mgliste i niejasne, jakby jakiś bełkoczący pijak przy barze narrował twoje życie. Gra udaje, że jest przygodówką point-and-click, ale w rzeczywistości po prostu miotasz się, klikając na wszystko bez żadnego rytmu czy logiki. Nie zawracaj sobie głowy próbą odgadnięcia celów – nawet nie będziesz wiedział, czy je wykonałeś, czy ekran po prostu zniknął z jakiegoś powodu.

Granie w to to frustracja w najczystszej formie. Sterowanie jest wszędzie po trochu, logika zagadek jest w najlepszym razie niezrozumiała. Gra nie powie ci, co masz robić. Ani razu. Podczas gdy porządna przygodówka prowadzi cię za rękę okruszkami wskazówek, Young Stuff zostawia cię miotającym się w ciemności, licząc na najlepsze. Czasem masz wrażenie, że sama gra nie wie, czego od ciebie chce. Grafika? Mdła. Dźwięk? Słaby. Dialogi? Jeśli w ogóle istnieją.

Z dzisiejszej perspektywy to bardziej ciekawostka niż faktyczna gra. Lata dziewięćdziesiąte przyniosły setki podobnych amatorskich prób na konwentach – niedopracowanych, niedojrzałych, zapomnianych. Young Stuff jest właśnie jednym z tych tytułów, o które nikt nigdy nie prosił, który pewnie nie rozprowadził się nawet w tysiącu egzemplarzy. Jego jedynym wkładem jest wkład historyczny: dowód, że nie każda ambicja kończy się grą, w którą ktokolwiek inny chciałby zagrać.

Możesz na nią natrafić dziś w jakiejś kolekcji ciekawostek na oldgame.cz. Choć właściwie – czemu by miałeś? Tylko jeśli jesteś ciekawy, jak wygląda gra DOS bez odrobiny polerowania, elegancji czy jakiegokolwiek funkcjonalnego sensu projektowego. To jak zaglądanie do pudła ze starymi papierami w archiwum. Interesujące na chwilę, potem już tylko przygnębiające.