Video Olympics

Gdy w 1977 roku na rynek trafiło Atari 2600, gra Video Olympics pojawiła się razem z nim. Miało to oczywisty sens handlowy: Atari posiadało najbardziej rozpoznawalną grę wideo na świecie, a zestaw wariacji Ponga przeniesiony do domowego salonu dawał kupującym dokładnie to, czego oczekiwali od nowej maszyny.

Dostajesz kolekcję zbudowaną wokół jednego pomysłu — odbijania kwadratowej piłki paletką. Warianty zmieniają liczbę paletek, którymi sterujesz, ich szerokość, obecność ścian, możliwość wybijania cegiełek i sposób, w jaki piłka odbija się od krawędzi. Z jednej mechaniki kartridż składa zestaw konkurencji o sportowym zabarwieniu, a różnice między nimi znaczą więcej, niż mogłoby się wydawać.

Steruje się kontrolerami typu paddle z pokrętłem i w tym gatunku pozostają one najlepszym urządzeniem wejściowym, jakie kiedykolwiek zbudowano. Ruch paletki jest natychmiastowy i tak precyzyjny jak twój nadgarstek, bez skokowości, którą czuć w cyfrowym joysticku. Technicznie kartridż jest demonstracją tego, co potrafiła konsola z kilkudziesięcioma bajtami RAM: obraz składano linia po linii w czasie rzeczywistym, a program ścigał się z wiązką elektronów — i mimo to wszystko działało płynnie. Dźwięk sprowadza się do piknięć; wynik to kilka cyfr u góry ekranu.

Najlepiej sprawdza się we dwoje. Przeciwko maszynie nowość szybko się wypala; przeciwko komuś na tej samej kanapie wytrzymuje znacznie dłużej, niż miałaby prawo. Działa bezpośrednio w przeglądarce na OldGame.cz, więc wypróbowanie kilku wariantów zajmie minutę. Znakomita jako eksponat historyczny, najlepsza w krótkich sesjach.