Trouble at Bridgeton

The Adventure Workshop dało nam sporo dziwactw z australijskiej sceny niezależnej, a Trouble at Bridgeton to dokładnie ten typ gry, przy którym mrużysz oczy przed ekranem i zastanawiasz się, co właściwie miała na myśli Dorothy Millard. Przygodówka na Spectrum, która nigdzie do końca nie pasuje — ani porządna przygodówka tekstowa, ani w pełni graficzna, tylko coś dziwnego i niedopracowanego, co jakimś cudem ukazało się w 1991 roku.

Zostajesz wrzucony w bliżej nieokreślone kłopoty w miejscu zwanym Bridgeton. Fabuła jest mglista, otoczenie jeszcze bardziej, a gra wydaje się mniej zainteresowana tłumaczeniem, co się dzieje, niż przyglądaniem się, jak dochodzisz do tego metodą prób i błędów. Są tu opisy tekstowe, trochę toporna grafika i zarys fabuły, który nigdy nie zestala się w nic spójnego. Całość ma ten domowej roboty charakter, przy którym podejrzewasz, że autorka sama nie była do końca pewna, dokąd zmierza historia.

Pod względem mechaniki to potykający się bałagan. Przemieszczasz się między pomieszczeniami, korzystasz z przedmiotów i próbujesz rozwiązywać problemy, które często wydają się nie tyle problemami, ile arbitralnymi przeszkodami. Interfejs jest toporny — wpisywane polecenia nie zawsze są rozpoznawane, polujesz na piksele w poszukiwaniu przedmiotów, co do których nie masz pewności, czy w ogóle istnieją, a ślepe zaułki przypominają nie tyle rozwiązania zagadek, ile przeoczenia twórcy. Ograniczona pamięć Spectrum sprawia, że wszystko jest ciasne i brzydkie, ale to nie do końca wina Millard; mnóstwo przygodówek na Spectrum wzniosło się ponad swój sprzęt. Ta po prostu tkwi w miejscu i się męczy.

Trouble at Bridgeton to gra, która nie bez powodu zapadła w zapomnienie. Nie jest obraźliwie zła ani zabawnie zepsuta — jest po prostu pusta. W tym amatorstwie nie ma uroku, pod szorstką powierzchnią nie kryje się pomysłowy projekt, nie ma momentu, w którym pomyślisz: „Aha, rozumiem, o co tu chodziło”. Jest na tyle poprawna, że działa, i na tyle pozbawiona inwencji, że łatwo o niej zapomnieć.

Jeśli jesteś kompletystą polującym na każde niszowe wydanie na Spectrum albo masochistą szukającym zapomnianych dziwactw, zagraj w nią tutaj, w przeglądarce, i miej ją z głowy w dwadzieścia minut. Wszyscy pozostali powinni poświęcić ten czas czemuś, w co naprawdę włożono serce. Scena przygodówek miała coś lepszego do zaoferowania nawet w 1991 roku — i nadal ma.