R.B.I. Baseball 2

Boisko do softballu w półmroku — takie wrażenie robiło R.B.I. Baseball 2 na początku lat dziewięćdziesiątych, kiedy komputery i sport dopiero uczyły się ze sobą dogadywać. Amerykański baseball na DOS-ie, czego można było oczekiwać: prosta grafika, odważnie uproszczone elementy rozgrywki, a jednak coś, po co sięgało się częściej, niż by się wydawało.

Gra to baseball w najbardziej podstawowej formie — wybierasz drużynę, stajesz z kijem przy bazie domowej i grasz dalej, z nadzieją aż do zwycięstwa. Nie ma zbierania zawodników, negocjacji transferowych ani symulacji gierek psychologicznych; to czysta rozgrywka. Wszystkie podstawy są na miejscu: rzucanie, odbijanie, gra w polu, bieganie po bazach. Jak na tamtą epokę to w zupełności wystarczało, a liniowe podejmowanie decyzji przy każdym rzucie dodawało realizmu bez przegrzewania mózgu.

Mechanicznie gra trzyma się prostej logiki — wybierasz, gdzie posłać piłkę, a potem ufasz, że twój zawodnik to wykona. Grafika jest według dzisiejszych standardów prymitywna, te pikselowe ludziki korzystają z przestrzeni ekranu tak, jakby monitor był szerokości chodnika. Dźwięki to czysty 8-bit i choć nie ma tu orkiestry pełnej dramaturgii, kilka trzasków i kliknięć przy uderzeniu nie jest nieprzyjemne. Sterowanie nie jest skomplikowane — klawiatura albo joystick i można grać.

Powód, dla którego niektórzy ją pamiętają, jest prosty: wtedy nie było wielu alternatyw. Gra chodzi szybko, bez zbędnych animacji, a jeśli lubiłeś baseball, dostawałeś przynajmniej jakieś jego poczucie. Dziś wygląda jak artefakt, ale właśnie ta prostolinijność utrzymuje ją przy życiu — bez pozy, bez współczesnego balastu.

R.B.I. Baseball 2 nie jest dla tych, którzy oczekują symulacji przypominającej rzeczywistość albo strategicznej głębi — to lekcje dla nowszych tytułów. To godzina relaksu z elegancją prostej gry, która wie, czego chce. Każdy, kto grał w baseball na konsolach z lat osiemdziesiątych, rozpozna tę samą liniową logikę. Zagraj w przeglądarce, bez czekania i bez ceregieli.