Masque Video Poker

Wideo poker w galerii handlowej, gdzie każdy, kto nie ma nic lepszego do robienia, kręci się, paląc i grając – a ja wśród nich, z pieniędzmi i jakąkolwiek nadzieją, która mi została po szczęśliwej passie. Masque Video Poker to dokładnie ta gra, tylko na komputerowej płycie.

To klasyczny wideo poker w stylu DOS – siadasz tu i tam, rozdajesz sobie karty i liczysz, która kombinacja się wypłaci. Masz pięć kart, decydujesz, które zatrzymać a które wymienić, a potem czekasz. Żadnej gawędy z partnerem przy stole, żadnego odczytywania miny nieznajomego po drugiej stronie. Tylko ty, komputer i liczby zakładów. Dziesiątki, figury, kolory – wszystko jest jak w kasynie, tylko bez dymu w oczach.

Rozgrywka jest prymitywna – kursory, wybór, potwierdzenie. Grafika jest niezapamiętywalna, dźwięk ledwo istnieje. Jedynym wizualnym akcentem jest sama nazwa: Masque. Jakby bawiła się na własnym balu kostiumowym. Mechanika jest tym, co znasz z każdej sali wideo pokera – ograniczony budżetem, widzisz tabelę wypłat, a potem po prostu zgadujesz, czy zatrzymać króla, czy pójść na całość z wymianą. Bez emocji, bez dramatu. Czysta matematyka szansy.

Ta gra nie miała żadnych ambicji rozrywkowych. Była symulacją, przemysłową rutyną, którą programiści wtłoczyli gdzieś dla ludzi, którzy chcieli grać w pokera bez kasyn. W latach dziewięćdziesiątych było to nowe i interesujące oprogramowanie. Dziś to artefakt – dowód, że tę prostą mechanikę można grać praktycznie wszędzie.

Jeśli chcesz w to zagrać dzisiaj, nie będziesz się nudzić – ale też niewiele z tego zapamiętasz. Siadasz, wyciągasz kilka kombinacji, a potem zadajesz sobie pytanie, czemu się nudzisz, patrząc na te same kolory i te same figury. To jak oglądanie telewizji w poczekalni u dentysty – coś zajmuje twoje ręce, ale myśli masz już gdzie indziej.