Leather Goddesses of Phobos

Rok 1986, Infocom u szczytu formy, a ktoś w ich biurach rzucił: a gdyby tak zrobić przygodówkę tekstową naszpikowaną seksualnym humorem rodem z filmów klasy B, inspirowanym pulpowymi magazynami science fiction z lat pięćdziesiątych? Szefostwo przytaknęło. Tak narodziła się Leather Goddesses of Phobos.

Gra jest rasową przygodówką tekstową — bez grafiki, bez animacji, tylko parser i twoja wyobraźnia. Fabuła stawia cię w sytuacji, w której zostajesz porwany przez tytułowe skórzane boginie z Fobosa, księżyca Marsa, i musisz pokrzyżować ich plany wobec Ziemi. Sceneria jest celowo przerysowana, dokładnie w duchu tanich kieszonkowych powieści science fiction, w których każda kosmitka wygląda jak modelka, a każdy plan podboju wszechświata jest zarazem absurdalny i nieprzyzwoity. Możesz grać postacią męską albo żeńską, co w 1986 roku wcale nie było oczywiste.

Sterowanie to klasyczny parser Infocomu — wpisujesz polecenia po angielsku, a gra je przetwarza. Silnik jest solidny, radzi sobie ze stosunkowo naturalnymi sformułowaniami, a Infocom był w tym wtedy po prostu najlepszy na świecie. Zagadki są miejscami znakomite, gdzie indziej frustrujące w sposób, który dziś uznajemy raczej za historyczny artefakt niż za przemyślany projekt. Gra oferowała też trzy tryby trudności z różnym natężeniem dosadnych treści — od taktownego po „tylko dla dorosłych” — co jak na tamte czasy było dość śmiałym gestem, choć nawet w najswobodniejszym ustawieniu gra bardziej sugeruje, niż pokazuje. Parser po prostu nie ma pikseli.

Leather Goddesses wniosła bezczelny, pewny siebie humor. Infocom umiał pisać — Zork, Hitchhiker's Guide, Plundered Hearts — i również tu widać, że ludzie przy klawiaturach naprawdę dobrze się bawili, pisząc bzdury ze stylem. Gra nie wstydzi się swojego rodowodu z kina klasy B; przeciwnie, nosi go jak odznakę honorową. Dziś zestarzała się nieco nierówno: humor wciąż trafia, parser jest wierny ówczesnej praktyce łącznie z jej ślepymi zaułkami, a kilka zagadek da ci popalić w sposób, którego współcześni gracze przyzwyczajeni do autozapisu i podpowiedzi mogą nie docenić.

Komu spodoba się dziś? Fanom przygodówek tekstowych, którzy chcą czegoś lżejszego niż Zork i mniej mrocznego niż Plundered Hearts. Ludziom, którzy kochają pulpowe science fiction i nie przeszkadza im ostry, bezpośredni humor. Zagrasz w nią w przeglądarce bez instalacji i bez DOSBoksa, a jeśli angielski ci nie przeszkadza, spędzisz z nią kilka przyjemnych wieczorów — albo jeden pełen frustracji, zależnie od twojej relacji z logiką przygodówek tekstowych z lat osiemdziesiątych.