Krymini

To była dość osobliwa rzecz. Komputer podsuwa ci coś w rodzaju sprawy kryminalnej, ty przesiewasz poszlaki i próbujesz przypisać winę komuś konkretnemu. Wciąż patrzę na Krymini jak na lot próbny, który udał się bardziej, niż można by oczekiwać od gry bez wielkiego budżetu.

To historia detektywistyczna przebrana za tekstową przygodówkę. Nie jesteś tu po to, żeby skakać i patrzeć na animowaną postać biegającą po ekranie. Zamiast tego czytasz, decydujesz, dokąd pójść, i zbierasz dowody. W komputerze, w domu, od świadków. Cel jest jasny: poprawnie rozwiązać sprawę. Gra zachowuje się jak coś pomiędzy grą detektywistyczną a prostą visual novel, tylko bez części wizualnej. Tekst jest po prostu wszystkim.

Sterowanie jest prymitywne, jak przystało na grę z 1991 roku. Klikasz, czytasz, wybierasz z menu opcji, wciskasz Enter. Żadnego skakania, strzelania ani rozwiązywania skomplikowanych łamigłówek. Chodzi o to, żeby nie bać się próbować, próbować coraz więcej. Czasem da się zgadnąć, dokąd pójść, czasem nie. I właśnie o to chodzi — o psychologiczną rozgrywkę w głowie szefa, tego, który chce ustalić, co się stało. Twoje przejścia pójdą lepiej, jeśli będziesz uważny i jeśli wszystko zapamiętasz.

Krymini sprawia dziś wrażenie artefaktu z dzieciństwa gier komputerowych. Nie było wokół niej żadnego szumu, żaden magazyn nie pisał o niej jak o wielkim wydarzeniu. Ale działa. To eksperyment, który powinien być nudny, a jednak nie jest. Twórcy zadali sobie pytanie: a co, gdyby było prosto? I warto było spróbować. Gra nie kończy się wielkim uderzeniem — ulatnia się z głowy powoli, cicho, tak jak to bywało w latach dziewięćdziesiątych.

Kto powinien w nią dziś zagrać? Raczej nie ktoś, kto chce akcji i kolorów. Ale ktoś, kto nie chce się rozpraszać i chce porządnie pomyśleć. Działa w przeglądarce bez żadnych problemów. To nie Police Quest, ale przypomina bieg długodystansowy, w którym czekanie się opłaca, gdy w końcu docierasz do mety i masz sprawę poprawnie rozwiązaną.