Emeritus Pong

Emeritus Pong to ciekawostka z 2008 roku: zupełnie nowy klon Ponga napisany dla MS-DOS w czasach, gdy DOS dawno przestał być systemem operacyjnym i stał się hobby. Niewielka scena programistów wciąż tworzy oprogramowanie dla maszyn, które reszta świata zezłomowała lata temu, a to podręcznikowy przykład tego, co z tego wychodzi — malutki, swobodnie rozpowszechniany, wydany razem z kodem źródłowym i uzupełniony natywnymi wersjami na Windows i Linuksa.

Gra daje dokładnie to, co obiecuje nazwa, i nic ponadto. Dwie paletki na przeciwległych krawędziach ekranu, jedna piłka między nimi, a twoim jedynym zadaniem jest nie pozwolić jej przemknąć obok ciebie. Jest pojedynek dla dwóch graczy przy jednej klawiaturze, mecz z komputerem oraz tryb treningu solo, w którym po prostu odbijasz piłkę od ściany i sprawdzasz, jak długo dasz radę. Do tego dochodzi tryb zegara demo, w którym gra toczy się sama, wyświetlając przy tym aktualną godzinę.

Pong zawsze działał, bo zasady łapiesz w trzy sekundy, a wszystko potem to czysty refleks. Tak samo jest tutaj. Przeciwko komputerowi szybko się nudzi; przeciwko komuś siedzącemu obok wciąż niesie ten stary ładunek pojedynku, ten, przy którym obaj gracze pochylają się do ekranu i zaczynają zwalać winę na klawiaturę. Zabawa nie trwa wiele dłużej niż kilka minut, a gra nigdy nie udaje, że jest inaczej — to ćwiczenie z minimalizmu, a nie próba stworzenia czegoś większego.

Czy warto więc ją odpalić? Jako grę — ledwie. Jako dowód, że w 2008 roku ludzie wciąż pisali dla DOS-a, i jako dwuminutową rozgrzewkę — tak. Kto liczy na ulepszonego Ponga z power-upami, efektami i urozmaiceniami, ten się zawiedzie, bo prostota jest tu całym sensem. Kto chce po prostu odbić piłkę w stronę żywego przeciwnika, dostaje dokładnie to i ani odrobiny więcej.

Na oldgame.cz gra uruchamia się prosto w przeglądarce, bez pobierania i bez konfigurowania emulatora.